Ben zo terug

Onheil en rampspoed!

Een

enorme

explosie

blies mij

mijn huis uit

en gooide

de deur dicht

in mijn gezicht.


Ik lag buiten en hoorde het razen van vuur in het huis. Ik wankelde het tuinpad af, terwijl binnenskamers alles tot aan de laatste lap kleding en laatste snipper dagboek tot kool werd verteerd. Alles weg: cd's, computer, boeken, kleine sneakerverzameling, meubels, hifiset, tekeningen en gedichten, skateboard. Niet eens zoveel dus. Dat kon ik wel missen.

Ik liep de straat uit en de rook kwam achter mij aan; de geest van mijn bezittingen voegde zich weer bij mij, heerlijk. De geur van verbrande cd's deed me goed. Ik mocht verdomme blij zijn dat ik nog leefde, ook al werd ik ontheemd. Ik had de rook van verbrand plastic in mijn longen en dat terwijl ik niet eens mijn eigen methylamfetamine kon koken.

Schijnbaar mixte mijn shakestyle vorm van fusion cooking niet lekker met de gebruikelijke chemicaliën die benodigd zijn voor crystal meth, of jabba, ice, glass, crank, Tina, of hoe je het maar noemt. Voor mijzelf was dat geen verrassing, alhoewel ik vermoed dat de buren geen idee hadden tot aan die orgastische dreun van woedende atomen. Volgens mij zijn zij nou ook hun huis kwijt.

:(

Slechte ideeën en toch doen; eigenlijk is dat niet mijn stijl. Zou ik nooit doen. Toch benoem ik het even dat mensen niet denken dat ik niet denk. Dat ik niet voldoende inspiratie zou hebben, ofzo. Dat is namelijk pertinent onwaar, ik barst namelijk van de kutideeën. Ik zou er zo... *hier zweef ik even weg* ...nou ja, een hele hoop dus.

Maar goed. Die kutideeën moet je ook koesteren, dat weet ik ook wel, in een warme omhelzing of beter nog: onder de hitte van je billen tussen het prikkende stro. Daar waar gebroed wordt en zwakke gedachtes plots een heldere krans krijgen. Gehandicapte, zielige wezentjes die tot prachtige cherubijntjes kristalliseren. Ja zo lust ik ze ook wel! Oh, mijn god, daar ga ik weer!

Daarna voel ik me echter wat uitgekristalliseerd, wat leeg zelfs. En wat dan? Het van me af typen of een pijp roken met een chemische substantie die ter plekke een betere videokaart op je netvlies monteert en je processer tien keer versnelt? Jaah, jaah! Jaja, want als je daar eenmaal aan begint DAN IS DAT HET BEGIN VAN HET EINDE! En als ik nou moet kiezen waar ik kapot aan wil gaan, lijkt dat me toch best wel een aardige optie. Lekker gek. De dood komt toch wel. De dood is slechts een kleine prijs die je betaalt om niet eeuwig te hoeven leven.

Het is in ieder geval mijn geloof dat het moet kunnen. Lekker gek doen tot de dood er op volgt. Het is mijn godsdienst die ik zo vrij ben om aan te hangen. Ook al geloof ik het maar met één heel hart. Het is dus helemaal niet de cultuur van ons, die mijne. Hier in Nederland verkopen we namelijk weer heel andere rotzooi, ook leuk, maar geen crank. Stelletje aardappeleters hier. Dat is dan wèl weer te Amerikaans zeker. Een McDonalds op iedere straathoek, maar geen patatje meth te bekennen. Misschien dat de markt nog een keer aantrekt, maar ik zou niet weten hoe. Voorlopig hou ik het zelf maar bij éénpansgerechten. Nou ja, download deze pagina maar op je computer. Kun je het thuis nog even op je gemak nalezen. Doe ik dat ook.

p.s.

Weet iemand wat het enkelvoud van chemicaliën is? Ik kan het effe niet vinden.

Jodie Foster (2)

Het gaat op zich wel. Jammer dat de zon onder is, maar zo nu en dan steekt er een briesje op. Die kou is een genot in duizendvoud, zodra het went. Eigenlijk had ik mijn jasje mee moeten nemen, vooral ook omdat mijn shag daar in zit. Maar goed. Nu sta ik hier al weer te denken over orgastische angst en hoe daar een slaatje uit te slaan...

"trees in the wind! trees in the wind!"

Jodie Foster (1)

Badeend

terwijl ik me afvraag
na een half uur meditatie
waarom ik het nu pas zie
dat mooie blauw van je muur

vind ik in schimmel terug
dat het precies genoeg was
om exact te ervaren
hoe het iets teveel werd

en ik wens
dat ik slechts sokken draag
in diezelfde kleur
omdat het zo mooi staat

bij mijn blonde haar
zodra het droogt

Fisher King

"...en als je, zoals hij daar, in jezelf praat, hoe gek is dat dan? Iedereen praat wel eens in zichzelf. Sommigen nu eenmaal luider dan jij, met je makkelijke oordelen. Bepaalde gedachten zijn namelijk erg veeleisend, daar moet onmiddellijk mee gedeald worden. Ja hoe? Hoe? Die gedachten zijn zwaar. Als een goudvis in een te krappe kom draaien ze cirkeltjes. En uiteindelijk draaien ze diepe groeven in je hersenen. Ze kunnen zelfs niet meer boven die groeven uit kijken, zo diep zijn ze erin gedraaid. Dus wat doe je dan? Je drinkt eens een biertje, je drinkt eens wat meer, lekker die vissen het ruime sop bieden... Tevens uitermate handig om die dagelijks binnendringende, bovenmatig veel aandacht vragende gang van zaken om je heen een paar toontjes lager te zetten. Men dempt de irrelevante wereld, als het ware. Alsof het zo gezond is alles zomaar naar binnen te laten stromen. Je hoofd is geen open riool, of wel dan? Nou dan, weg ermee. Input is invloed. Met open ogen, oren en neus ben je wat dat betreft nooit nuchter. Ik nu ook niet, ik ben zwaar bedwelmd door o.a. jou, met je anonieme vraaghoofd. Ik zou misschien ook liever dronken zijn nu. Nou ja, dronken is ook niet alles, maar stoned dan. Of stoned, stoned... hè verdomme! Je snapt het toch wel? Gewoon lekker een paar filtertjes over de werkelijkheid. Out with the input and in with the output. Ja toch? En dan stroomt er wel eens wat tekst naar buiten. Tja, boeie. Doodnormale, gevocaliseerde gedachten. En als ze grappig zijn, mag je daar gerust bij lachen. Niks mis mee. Dan heb je een van binnen-naar-buiten-pretje; ruimt alleen maar op, lekker mentaal purgeren en als je...

Sorry. Sprak ik hardop? O.


Kutkutkutkutkutkutkutkut."

Size Queen

Even kijken hoor. Ja, heerlijk. En nu van een meter afstand. Ja, ook. Helemaal te gek. Jammer dat ik de waarde lezer van sommige dingen geen deelgenoot kan maken. Ik krijg het met geen mogelijkheid op uw beeldscherm. Sorry, wacht even. De bel gaat.

Jezus! Wat is dat toch? Waarom?!? Dat ik de bezorger niet met weledelgestrenge heer hoef aan te spreken is ergens nog wel logisch, maar dat ze G! V! D! een maximum qua opleidingsniveau instellen bij de Chinees hier is toch fokking-niet-normaal? Nee echt, ze kijken me stuk voor stuk aan alsof ze net hun achternaam zijn vergeten en ze houden mijn bestelling vast alsof het een draagbaar zwart gat is: Wat? Is dit voor jou? Ehh.. moet je ook nog iets betalen ofzo? Bij bestellingen van de Chinees geef ik nooit fooi. Nee, ik weiger simpelweg nog langer op mijn wisselgeld te wachten.

Eerlijk is eerlijk, ik ben zelf niet alijd de slimste, maar mijn IQ is nog niet zo laag dat het de eetlust bederft. Sterker nog, bij de laatste BNN IQ-test scoorde ik even hoog als Terror Jaap, dus daar ga je al.

Waar was ik? Oh ja. Groot. Het kan bij mij niet groot genoeg zijn. Mocht ik in een parallel universum géén pesthekel aan auto's hebben dan zou ik in dezelfde hummer als Schwarzenegger rondtuffen. Waarom ik in dit universum echter nooit Mister Universe ben geworden is dan ook een volkomen raadsel. Ik doe echt mijn best.

Maar goed. Grote dingen zijn mooi. Twintig inch, voor minder doe ik het niet. Is dit trouwens niet weer een fantastisch stukje? Fokking-niet-normaal, hoe mooi dit er weer uitziet!

Vredesduivel

x

Troepen terug

Regent het bij jou ook? Bij mij wel.

Ik had zojuist een test voor mijn zomerjas: kan ie tegen een buitje? Nou, dat ging best goed, maar dat doet er helemaal niet meer toe. Want toen ik bij de pinautomaat aankwam bleek er een hoop mensen en niet eens een hele rij geldeisers te staan. Nee, er stonden antioorlog demonstranten te schuilen voor de regen. Bij de Waagh, ja. Een prima schuilplaats en toch zo goed zichtbaar voor het winkelend publiek. En eentje had een bord waarop stond "troepen terug". En een paar anderen hielden een spandoek met een fraai regenboogpatroon omhoog. Daar stond op geschreven "PACE". Pace, dat betekent tempo in het Engels. Dus eigenlijk bedoelden ze maar te zeggen: troepen terug en een beetje tempo graag. Voorwaarts mars!

Daardoor ben ik zelf ook een beetje gaan denken over oorlog of vrede. Vrede, waar best een keertje 'te' voor mag staan, waar in stilte om gebeden mag worden, die glimlachende stilte, naar binnen gekeerd met je geesteskracht, langs alle vitale organen en meer, die zo vol is, omdat het openstaat voor alles. Dat stuk koek eigenlijk, dat grote stuk ontbijtkoek, een koekatmosfeer als het ware, waarin je kunt ademen.

Op de een of andere manier maakt vrede heel veel in mij los, als ik erover nadenk.

Want wie kan echt met een rein geweten zeggen van "Ja! Waar ik kom, breng ik vrede. En waar geen vrede is, zal ik komen. Want ik, voorwaar, breng u rust, veiligheid, opbouwwerkzaamheden en medicijnen. Opdat u de vrede kunt ervaren en in stilte kunt verkeren."

Dat doet dus de soldaat of ook wel de militair.

Nou was ik vorige week al lyrisch over het opperbevelhebberschap; die soldaat bestaat toch ook. Eigenlijk. Dat is helemaal geen groot of klein getal op papier of beeldscherm dat binnen de marges een bedrijfsongeval krijgt. Nee, dat is er steeds weer één. Eén man. Eén vrouw. Dood, terwijl ze met open handen en naakte ogen de tiran tegemoet treden. Gekleed in slechts een dik stuk doek ter bescherming tegen de zandstorm, een nieuwe zomerjas tegen de regen.

Oh, ik ben zo blij dat de dienstplicht is afgeschaft. Want hoe kun je zoiets nou verplichten? Die goedheid, welke alleen vanuit een diepe innerlijke stilte kan ontstaan. En die sommige mensen nu eenmaal willen delen. Nee, het zijn stuk voor stuk helden en niks niet professionals. Natte helden, bange helden, rijke helden en dode helden. Hangt er trouwens ook een beetje vanaf voor welke partij je bent, maar toch... helden. En een beetje oorlog zo nu en dan.

Oorlog blijft hoe dan ook beter dan een atoombom. Want als je een atoombom erop gooit dan is er wel vrede, maar niemand kan die ervaren. Dus dan is die er ook niet.

Gewapend treffen

Er zijn wel eens van die momenten dat ik besprongen word door een plotselinge vlaag van ambitie. Dan draai ik vlug een jointje en dan hebben we dat ook weer gehad. Toch ben ik niet altijd zo geweest. Als kind was de wereld namelijk bijna te klein om mijn ambitie te herbergen...

Veldmaarschalk wilde ik worden. Of opperbevelhebber van alle strijdkrachten, een moderne Caesar, een Bismarck, een kleine Napoleon, generaal der generaals. Zoiets.

Verscheidene legers had ik al onder mijn hoede. Een hele doos met plastic geallieerden en tanks, tezamen met een kleinere hoeveelheid Duitsertjes. Te herkennen aan hun helm. Verder had ik een nog grotere emmer vol Star Wars speelgoed. Vooral het kleine peleton Stormtroopers had mijn voorkeur: gezichtsloze witte moordenaars, gemaakt om als strategisch inzetbaar kanonnenvoer te dienen. Zo gelukkig als een kind dus maar kon zijn speelde ik mijn wargames. En ’s avonds met natte haren en in pyjama op de bank kijken naar Tour of Duty.

Nou ja, spoel die band maar voorwaarts naar mijn studietijd. Voor velen het moment waarop het echt misgaat. Zo had ik dus een huisgenoot met een computer en internet en aangezien ik ook een computer had, was een netwerkje snel aangelegd. Dit is het moment waarop Red Alert 2 in mijn leven kwam. Ah… Red Alert 2. Vele nachten doorgehaald met dat spel, mijn studie had er danig onder te lijden, evenals mijn gewrichten. Gelukkig gaan computers snel stuk onder mijn handen, dus dat spel was ik ook weer snel kwijt.

Maar ik heb het weer. Red Alert 2, mijn lieve, lieve, bloederige tijdverdrijf. Stond gewoon op Limewire, helaas. Wat maakt het toch zo verslavend, waarom speel ik het nog steeds? Een kort verslag:

...een eilandengroep ergens in de stille Zuidzee. Zeven uiterst gedisciplineerde legers strijken neer om het gebied, rijk aan goud en andere delfstoffen, te koloniseren voor The Evil Empire. Wat ze niet weten is dat een eilandje verderop nog een kleine troepenmacht is geland. Dit kleine legertje bouwt geen basis, maar verplaatst zich vlug en geruisloos naar het grootste en rijkste eiland in het midden van het scherm. Slechts vijf tanks telt het leger, deze zijn niet gebouwd om te doden, deze saboteren...

Tegen de tijd dat de boosaardige troepen van the Emperor in de gaten krijgen wat er gebeurt, is het al te laat. Alle bruggen naar het eiland zijn onherstelbaar vernietigd, het is alleen nog door de lucht te bereiken.

"Dammit!"

De duistere heerser uit het oosten vloekt stilletjes in zijn zware mantel als hij het nieuws hoort. Onmiddellijk laat hij enkele verkenningsvluchten uitvoeren, maar ergens in zijn achterhoofd weet hij de uitkomst al. Als zijn verkenners hem het nieuws brengen is hij te vermoeid om de boodschapper te schieten. Hij zucht nog eens diep en beveelt dan om het oranje gekleurde leger met alle mogelijke middelen aan te vallen. Te beginnen met F-16’s, MiGs, bommenwerpende zeppelins en uiteindelijk kunstmatig opgewekte weerstormen en atoombommen. Maar het is nutteloos, al het bloedvergieten, alle materiële inzet, alle tijd… het verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer de dikke rijen luchtafweer van generaal Pipov von Sternhoffen hun raketten afvuren.

"Verdomme!"

Als een rups in zijn cocon ontwikkelt het leger van generaal von Sternhoffen alias de Oranje Baron zich tussen de rookwolken en kruitdampen. Wat aanvankelijk een passieve kolos lijkt, blijkt uiteindelijk…

Nou ja, blablabla. Vanaf hier vind ik er zelf meestal niet zoveel meer aan. De tijdsdruk en de bombardementen in het begin zijn heerlijk. Heb ik wel genoeg geld? Ontwikkelt de oorlogsindustrie zich wel snel genoeg? Het vult mijn hoofd zover dat er nog net een klein laagje denkruimte overblijft om zonder afleiding de dag nog even door te nemen. Of over het een of ander weg te mijmeren. Daarna is het de kunst om zo snel en efficiënt mogelijk mijn tegenstanders uit te roeien. Meedogenloos ben ik dan, ik hou van grote explosies en harde boem.

Godzijdank heb ik geen last van digitale peer pressure, zoals online WoW spelers. Ik ondervind al genoeg druk van mijn trouwe lezers om hen zo nu en dan mijn hersenspinsels voor te schotelen. Eén à twee reacties per stukje trek ik dan nog net...

Ervaren deskunder

Gevonden in Dumpert.

Bloed proeven

De kunst van het draaien. Na een halve fles Bacardi de kroeg induiken, daar vele bieren nuttigen (waar trots een jenevertje naast wordt gezet) en dan op miraculeuze wijze door een zwart gat naar huis fietsen. De wereld is een tol en alcohol de zweep die haar nooit laat stilstaan.

Zonder te snappen hoe en waarom stap ik in bed. De dekens schop ik half van me af, alleen op de linkerzij lig ik nog enigszins relaxed. Mijn bezwete hoofd met half open mond naar het wijd open raam gericht. Zo draai ik niet te heftig. Voor de zekerheid nog maar een lampje aan doen, zodat ik niet richtingloos door het donker word opgeslokt. Vannacht ga ik niet over mijn nek: ik weet hoe ik moet draaien. Toch gebeurt dit niet vaak meer. Ik heb ervan geleerd.

De kunst van het draaien. Niet te vroeg op de dag. Niet te dik, niet te lang, niet te vaak, niet teveel. En in godesnaam niet weer de joint volgooien met doorgefokte hydro-skunk. Ervaring heeft me wijzer gemaakt.

Toch is het soms wat lastig een wietje met een laag THC-gehalte te bemachtigen. Ik heb gelukkig eindelijk een coffeeshop gevonden die, naast een stuk of twintig soorten wiet en hash die je met één blik kunnen vellen, wel drie (3!) soorten buitenwiet in de aanbieding heeft. Lekker relaxed. Respect ook voor de kwekers die dapper hun plantjes in de wind laten wapperen, terwijl ze meer kunnen verdienen met een klein kamertje vol compacte gifplantjes. Helaas zijn die buitenplanten wel wat opvallend en een makkelijke prooi voor de lange arm der wet en andere vandalen. Dus, nogmaals: respect en bedankt, meneer de kweker!

En dan die vloei. Lange vloei heet dat, maar duidelijk te lang naar mijn smaak. Dus daar scheur ik standaard een stukje vanaf. En dan nog... na een paar hijsen ben ik heus wel stoned. Zo’n klein, dun stickie met daarin enkele korrels van een mild purplewietje kan ik dus makkelijk over een hele avond verdelen.

De kunst van het draaien. En òf het een kunst is... uiteraard. Ik ben artiest, consument en recensent en geef mezelf een dikke voldoende. Tenminste, als ik hem goed getimed heb. Verder deel ik mijn joint eigenlijk ook liever niet; net zomin als ik mijn bacardi-cola laat rondgaan.

Ik gun een ieder namelijk zijn eigen joint: mild, sterk of ultrastrong. Zolang ze maar veilig thuiskomen. So don’t drink and drive!

Hoogachtend,

Master Roller

I.M. John uit Breda

His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.



1964-2008

Lees hieronder meer

Geterrorriseerd ontvlucht ik het straatleven, draai de deur achter me op slot en klik verwachtingsvol met bibberende hand op de favoriet aller favorieten... Dammit! Weer geen nieuw stukkie verschenen.

Naah..

Ergens in mijn hoofd is de link vervaagd tussen mij en dit blog. Ik bedoel, dit blog is mij, Piepke van der Sterren, geworden. U kent ons wel. En Piepke is dit blog, als kronkelende verbeelding. Typt u toch, zegt de pagina. Hèt blog, overigens. Deze pagina is de hoofdpagina, er zijn er nog meer: kijk maar. Mij blogt ondertussen een typsel, een netpagina gemodelleerd naar mijn hoofd. Wat zich uit in kakelverse paginageur, aldus gesnoven, volgens een Piepke op mijn site (ik laat hem uit waar het waait), hij klinkt weer in mijn hoofd. Een klik, een tik, een woord dat hikt.

En toch...

Het typt zich niet vanzelf. Zo'n weblog. Is het gek dat me dat nogal tegenvalt? Zeker van dit hier, "O, U Blog!", van dit hier had ik méér verwacht. Het beloofde zoveel, en nu? Ik open, klik en kijk en niets. "De Lange Neus Van Het Grote Niets."

Verder ben ik natuurlijk nog druk bezig met mijn eerste roman. Het vordert al aardig, net als de verbouwing. Ja, wat dacht men wel niet? Dat ik daarnaast, als pater familias van vele gezinnen, niet ook nog eens een keer 56 uur per week bezig ben met evenementenverhuur? O! Aha! "Ook voor al u feesten en partijen." Ik ga er vanaf nu trouwens vanuit dat het bedrijf zichzelf wel redt; de sleutel hoeft niet opgehaald. De verbouwing verwordt tot ontvouwing, de kinderen een zelfvervullende profetie.

SongQuest 2.0

ik ben op zoek naar een liedje maar weet geen naam
haha
is niet grappig
ik wil het graag hebben
ik zal es kijken
ja graag
het is een echt gloppenummer
ik word er wel vrolijk van
o die...
komt er an hoor

waar issie dan
waar is het nummer
zeg je nog hoe dat nummer gaat?

na na na nnaa na ♪
na na na ♫
en dan met de goede klemtoon
ik hoorde het net bij de wereld draait door
http://www.youtube.com/watch?v=wh7r_f_rw0c
nee die is het niet
verkeerde klemtoon?

hoe gaat ie dan?
hoe oud is ie?
ik hoef maar een halve regel uit het refrein en dan vind ik hem
ik weet nog dat ik ooit eens gegoogled heb op die reclame met die ballen en toen vond ik het ook al, dus zeg er even iets over...

volgens mij wel 4 jaar jaar oud
wel een dans nummer
doet jouw microfoon het nog?
ja
kun je een stukje voorzingen..

ojee hoe werkt dat ook al weer
naast de emoticons
klikken, ingedrukt houden en zingen
ik heeft een voiceclip verzonden
nou,
hoe klinkt dat bij jou?
das niet best
misschien moet je even wat water drinken

ik probeer het met de kop telefoon
ik heeft een voiceclip verzonden
ik heeft een voiceclip verzonden
heb je het
ik heeft de wink "Knockknock" verzonden
ik zoek nog even

goed zo..

HEBBES!

Piepke verzendt C:\Documents and Settings\Gebruiker\Mijn documenten\ooitgehoord.mp3
De overdracht van "ooitgehoord.mp3" is voltooid.
je bent geweldig
ik heeft de wink "Applaus" verzonden.

ik wil cookie ice cream...
http://www.youtube.com/watch?v=Jhwk3uX7TiQ

Jihad <3

mooie
moslimvrouw
van kin
tot wenkbrauw

Zou ik een kans maken?

Drum of joy

In het donker

ik ruik schapenvacht
en realiseer me
dat ik nooit
wakker zal worden

ik schuif het vel
ietwat opzij en zij
de dames van het heelal
lachen me toe

ze zingen ze haken ze rijgen
een ketting van kristallen
mijn hoogsteigen DNA profiel
tot iets wat een eigen leven leidt

gerimpeld als ze zijn
verraden hun gezichten
noch hun gezang
geen enkele zorg

ik lach wat terug
en duik weer in mijn vacht

Roon

Eindelijk is het bewezen: bewijs is last.

tss...

Na de koffie een borrel

“Tijd is als languit onder een lappendeken liggen op een platte kar met houten wielen op een hobbelig weggetje ergens in Midden-Frankrijk:





uiteindelijk donder je d’r vanaf.”

John uit Breda, op de verjaardag van zijn moeder.

Strange Attractor

Om een uur of zes uur word ik wakker van gemorrel aan mijn deur. Ik heb eigenlijk niet zoveel ervaring met inbrekers, niet bij mij thuis tenminste, dus ik twijfel nog een beetje over wat ik moet doen. Jehova’s Getuigen ken ik dan weer wel, die weet ik meestal wel weg te jagen. Dus ik schuifel mijn gangetje in en roep zo zeikerig mogelijk "Hallo! Moet je iets ofzo?" Vervolgens schrik ik wakker van mijn eigen stem.
Rond zeven uur wordt er weer aan mijn deur gerammeld, dit keer met meer overtuiging. In de sprint naar mijn voordeur weet ik nog net een poot van mijn houten stoel af te breken en sta de onverlaten onverschrokken op te wachten in de gang. Met een schreeuw en een hels kabaal schoppen ze mijn deur in. De splinters vliegen me om de oren. Toch schrikken ze van mijn heldhaftige houding en mijn opgeheven stoelpoot. Mijn mond valt echter open van verbazing als ik in een van de draaideurcriminelen een vriendje uit de brugklas herken. Onzekerheid maakt zich van me meester: op zijn hyves had hij toch een dikke kop gekregen? Deze scene strekt zich nog wat uit tot ik, wederom te vroeg, wakker word in mijn bed.

Vermoeidheid en slaaptekort hebben weer eens een zombie van me gemaakt. De werkdag sleept zich voort, maar het is ondertussen zo weer vijf uur. Behalve mezelf wat nuttig gemaakt te hebben voor onze samenleving en wat voedsel geregeld, betaald en naar binnen geschranst te hebben, dacht ik maar één gedachte: waarom duurt een dag eigenlijk zo kort?

Vraag het Edward Lorenz eens, een wiskundige, een meteoroloog en een hele professor. Het is de ontdekker van The Butterfly effect, maar dat terzijde. Ooit vond ik in iemands boekenkast een boek met de intrigerende titel 'Chaos'. Nou was het helaas iets wetenschappelijks, dus ik heb het nooit uit kunnen lezen. Een passage die me echter altijd nog door het hoofd spookt, gaat dus over die Lorenz. In zijn zoektocht naar een echt belangrijke ontdekking (dat zijn pas zoektochten) experimenteerde hij een poosje met dagen van 26 uur. Nou gaf ik al aan dat het een best wel intelligente vent is, dus na een poosje kwam hij er achter dat dat toch niet zo prettig werkte; zo in een 24-uurs wereld. Aangezien iedere gek hem dat wel vantevoren had kunnen vertellen heb ik dus een immens respect voor die man. Dat soort experimenten haal ik zelf namelijk ook wel eens uit. Van die dubbeldom=slim probeersels. Maar toch... Ik weet zeker dat als het straks bedtijd is ik eigenlijk nog exact twee uur op zou willen blijven. Die twee uurtjes die ik dan morgenochtend weer tekort ga komen.

Vroeger voelde dat toch anders aan. Een week duurde een maand en de zomervakantie duurde een jaar. Ik weet nog goed dat toen klas zes (groep acht) begon, alle meisjes enorm gegroeid waren. De wereld werd met de dag groter.

En daarna. Van de bovenbouw naar de onderbouw. De tijd schoot nog steeds niet op nu ik in de brugklas zat. Iedere lesuur, hoewel minder dan een uur, was een avontuur. Zo ook op één van de langste dagen van mijn leven.

’s Ochtends gym, daarna Frans, daarna Engels. Pauze. Wiskunde, biologie. Grooote pauze. Tekenen. Dit duurde uiteraard veel langer dan het klinkt, maar met die korte dagen van tegenwoordig heb ik haast gekregen.
Na school ben ik met mijn moeder de stad in gegaan om schoenen te kopen. Van die bruine, met gaatjes. Ze waren wel honderd gulden. Dat is vijftig gulden per schoen, dacht ik steeds. Maar toen was ik ook nog erg wiskundig...
’s Avonds Klein Vester, een schoolfuif. Daar heb ik leren dansen, of in ieder geval mijn eerste pasjes geprobeerd. Met die bruine gaatjesschoenen. Pogoën kende ik nog niet, maar schuifelen deden we toen al wel.

En aan het eind van de avond had ik opeens verkering. Met hoe-heet-ze-ook-alweer. Die blonde. Kom op, ik heb er jáááren mee staan schuifelen... Heb 's nachts nog een eeuwigheid aan haar gezicht gedacht. Ze deed aan hockey. Vlinders in mijn buik. Hadden we niet allebei een beugel? Euhh, verrek... Het komt opeens allemaal weer boven...

SOPHIE! IK MIS JE!

Drugsercise

Uitgaanstip: Als het even kan zet ik mijn biertje aan de kant, vóórdat ik tegen de vlakte ga.

We leven in een spannende tijd, lieve mensen. Het einde van een tijdperk komt in zicht. Over een dikke vier maanden is het namelijk verboden om nog een sigaretje op te steken, juist dáár waar het gezellig is. In een restaurant bijvoorbeeld, of in de kroeg. Nou kan het best zijn dat er ergens nog een kok is die een gemenere Wiener schnitzel klaarmaakt dan ik, dus een eetgelegenheid met een goed terras zal ik in de zomermaanden nog wel bezoeken. De kroeg zeg ik echter vaarwel. En net nu ik er weer een beetje zin in begon te krijgen; helaas voor mij. Maar ik ga er nog wel even van genieten, nu het nog kan.

Ik las laatst al dat de verkoop van paddo's met 20% was gestegen in verband met het aanstaande verbod. Nou, mijn nicotineverbruik is dus met een pakje sigaretten per dag gestegen. En mijn alcholgebruik met minstens een sixpack bier. Het overkwam me laatst namelijk dat ik halverwege de nacht verscheidene malen onderuit ging ten gevolge van conditiegebrek. En dat moet maar niet, vind ik. Dus ik ben in training.

Oftewel... 's Ochtends na mijn vierde of vijfde peukje ga ik altijd een uurtje joggen. Of langer als ik tijdens mijn tripje niet de rest van het pakje Gauloises weet weg te werken. Tijdens mijn werk doe ik het rustig aan, qua beweging of drugs, maar probeer me toch aan een minimum van 20 shagjes en twaalf koppen koffie te houden. Na mijn betaalde werk begint het echte werk. CD-tje van Metallica in de speler en dan ongeveer anderhalf uur jongleren met mijn verzwaarde ballen (ik heb verzwaarde ballen). Daarbij werk ik, naast mijn dagelijkse alcoholconsumptie, dus een stuk of tien blikken bier weg. Wat ook leuk is: de ballen hoog houden en ondertussen twee sigaretten tegelijk wegpaffen zonder mijn (verzwaarde) ballen te laten vallen. En dat alles zodat ik het eindelijk weer eens een keertje tot een uur of zeven in de ochtend kan volhouden in de disco. Want dáár gaat het me om. Completely pissed, met een biertje in de ene en een baco in de andere hand, een joint in de kanis... dansen! Dansen tot ik erbij neerval. Dansen op techno of drum 'n bass. Dansen op hardcore (wilnevâhdaai..) of speedcore of voor mijn part punk of ska. Dansen op snoeiharde disco. Maakt mij het uit, als het maar beukt. En zo, op een zeer ontvlambare wolk van nicotine en alcohol, wegzweven... Denken dat ik vlieg, terwijl de dansvloer mijn bedwelmde hoofd tegemoet raast.

"Maar Piepke," zal de oplettende lezer ongetwijfeld roepen, "waarom neem je niet effe een lekker lijntje pep? Of een beetje Colombiaans marcheerpoeder?"
Welnu... dat is mij te fris. Te helder, te kwiek, oftewel niet gortig genoeg. De kroeg moet nu eenmaal zwart, vies en ranzig zijn. Het moet stinken naar zweet en dat moet dan weer gecamoufleerd worden met sigarettencarbonitraatglycerinebenzeendingsel in de morgenochtend te vergeten droom. Tot het licht aan gaat, over een maand of vier. En dat is niet eens een grap. GODVERDOMME.

Hé stuffkikker...(knipoog)

Trouwe lezers van dit weblog hadden al een donkerbruin vermoeden na mijn tienduizendste blog van afgelopen zaterdag. Nu de rest van de wereld het inmiddels ook weet mag het zonder omwegen gezegd worden: Joran van der S. is een enorme blower. Zo kwam het dus dat ik eenvoudig met Joran kon aanpappen. Ja, wat dachten jullie dan? Ik heb simpelweg aannemelijk gemaakt dat ik wel eens een hele grote wietkweker zou kunnen zijn en dan moet je net van der S. hebben. "Goed spul, Piepke! En dat verhandel jij voor één euro per gram?"
Maar goed, na een paar hijsen van de super A++ kwaliteitswiet (die ik zelf natuurlijk zonder problemen wegpaf) kwam er helaas geen zinnig woord meer uit die jongen. Wat wil je, het is geen waarheidsserum ofzo... Nee, kwam ie weer met een verhaal dat ie al jaren contact onderhield met Mohammed B. en Folkert van der G. Want inmiddels had ik ook aannemelijk gemaakt dat ik een internationale terrorist ben, nauwe banden met Afghanistan en Colombia enzo. Dus wat doet zo'n kneiterstonede jongen in aanwezigheid van een topcrimineel dan: liegen, liegen, liegen. Dat ie misschien ook nog wel veertien bejaarden in de zee had gedumpt, bijvoorbeeld. Met behulp van een vriend die een onderzeëer had. En dat allemaal in opdracht van de intergalactische warlord Xenu. Gewoon proberen waar ik onder de indruk van zou raken. En dan had ie alleen nog maar geblowd! Stel je voor dat ie kokajina had gebruikt, wat zou er dan voor wartaal uitkomen?
Nou ja, ik vond hem maar zozo, die Joran. Patserpubertje. Uiteindelijk heb ik iets heel anders met mijn zaterdag gedaan, dus in feite is het allemaal niet echt gebeurd. Of lieg ik nou over het feit dat ik de waarheid sprak? Of spreek ik toch de waarheid dat ik loog?

Groundhog Day deel 10000

Voor de tienduizendste keer word ik wakker vandaag. Exact. Laten we zeggen dat ik op 2 februari 2008 al minstens 7000 keer hier een stukkie heb geplaatst. En hoe hard ik ook op opslaan klik, de volgende dag is het verdwenen. Nou ja, het wordt nooit de volgende dag. De teller blijft op 2 februari staan. Net als in de film; weer een schaduw. Zoals Vretende Zebra al eens terecht opmerkte: dat is tijdreizen, maar dan in de breedte.
Jaja, vertel mij niks over vandaag. Ik ken deze dag door en door. Weet zelfs wat iedereen doet vandaag. Joran van der Sloot? Man, daar heb ik al ontelbare malen mee gesproken vandaag. Hij schijnt bepaalde mannen van een bepaalde leeftijd nogal interessant te vinden. Oftewel, geen probleem om daarmee aan te pappen. Vooral niet als je ontelbaar veel kansen krijgt om het overnieuw te doen. Ik weet dus precies wat ie morgen zegt in de uitzending van Peterr de Vries. Heb het hier al zo vaak neergezet, maar... het wordt nooit 3 februari.
Ook staat er een nogal dramatische gebeurtenis op stapel vanavond in huize kroonprins, zodra ik Lex vertel wat Max vanmiddag heeft uitgespookt. En dat op hun zesde trouwdag! Nou ja, misschien sla ik dat maar een keertje over.

Ben vandaag dit keer toch wel met goede zin uit mijn holletje gekropen. Misschien heb ik een schaduw, misschien niet. Ik pluk de ruimte tussen zonsopgang en ondergang. En bak er maar weer een vandaagtaart van. Het ziet er naar uit dat ik hem helemaal moet opeten, vóór ik verder kan met mijn leven.

Groundhog Day deel 4631

Voor de weetniethoeveelste keer enthousiast gereageerd op een linktip (via MSN). Ene Richie Jackson, een skater die alleen maar nieuwe dingen doet, allemaal in een oud jasje. Letterlijk en figuurlijk.

Het zal je maar overkomen!

Groundhog Day deel 2263

Groundhog Day. Phil de bosmarmot komt uit zijn hol en danst op de tonen van Vindingrijk2, a song by Piepke van der Sterren.

x

Groundhog Day deel 894

Voor de hoeveelste keer wordt ik vandaag wakker? Laten we zeggen: de zevenhonderdste. Lekker rond getal. Zoals iedere periode tussen zonsopgang en zonsondergang wel een dag van de zus of dag van de zo is, zo is 2 februari de dag van altijd. Het moge duidelijk zijn dat ik keihard geïnspireerd ben geraakt door de film Goundhog Day.
In het kort: reporter Phil Conners wordt keer op keer wakker in hetzelfde stadje, Punxatawney, en altijd is het 2 februari oftewel Groundhog Day. Op die dag komt namelijk de bosmarmot uit zijn holletje gekropen om te zien of hij die dag een schaduw heeft. Heeft hij die niet, is de winter binnenkort afgelopen. Heeft hij die wel, dan kan het nog even duren. En dat is de precies wat Phil...

... ach, laten we hem Piepke noemen. Waarom typ ik dit eigenlijk weer? Wat probeer ik wederom te begrijpen?

Haardkoor powetry @ Dancing Blogspot

Dingen: u heeft er dagelijks mee te maken. Of u nu met uw Mercedes in de file op weg naar het UWV staat, een bestand converteert naar mp3, uw dagelijkse ontlasting de weg naar buiten wijst, boodschappen in de Lidl doet, een brief schrijft aan uw oudtante, een joint draait, een vergadering notuleert, vrolijk uitwaait op de verjaardag van uw koningin, stilletjes de commercie vervloekt, een balletje voorzet op de linker vleugelspits, een CD uitzoekt voor de ceremonie tijdens de ter aarde bestelling van uw kat of simpelweg lekker een gedichtje zit te pennen. Altijd zijn ze aanwezig: dingen. Dingen. Dingen. Ik kan het niet genoeg benadrukken. Dingen. Dingen.

Nu wil het toeval dat de organisatie van de Gedichtendag dit afgrijselijk onontkoombare gegeven als thema heeft gekozen. Vandaag dus gedichtendag, mocht u het nog niet doorhebben.

Nou was mijn eerste gedachte natuurlijk om een gedicht te schrijven omtrent dit thema. Meedingen, zou het gaan heten. Waarbij ik zou aantonen dat alles eigenlijk uit dingen bestaat. Alles, inclusief wijzelf. En van daar uit zou ik gaan bepalen waar de poëzie dan zou moeten huizen. Mocht poëzie géén ding zijn. Maar dat is natuurlijk niet genoeg. Ik wil het eigenlijk wel vieren, die dingen. Bovendien is Bea jarig.

Daarom een unieke live happening vanavond, hier @ Piepkes Webstek. Aangezien iedereen wel eens een ding heeft gezien (of misschien kent of bent u een lekker ding) nodig ik allen uit om langs te komen om een uur of half twaalf. Ik zal er zijn, John en Mike natuurlijk en misschien komen die studentes van de overkant ook wel langs. Wie weet!

Ik zou zeggen: tuit uw lippen en kom gezellig meedingen...

DOE UW DING!

2sugar1milk: mijn reactie

Oftewel tweesuikeréénmelk, weer een nieuwe hype. Nu nog zieker. Nu nog ranziger. Nee, géén linkje.

Okay...
Gebeurt nog niks.
Wacht is dat.. OOHHHHH!!!
Watwatwatwat???
OOOHH!!
Nee!
Nee, gewoon! Niet! Niet! Niet!
Dit kan niet...
ik kan dit niet...
...
O, is 't al afgelopen?
Wel goed gefilmd, trouwens. Heb niks gemist.

Stijfheid

ik zie in de spiegel
dat mijn haar
steeds langer wordt

mocht ik dood zijn
ben ik het nog maar kort

Semier Bartelaar, bevrijdingsdag 2008

Stinkzwijn II

Mike en John in discussie. Er schijnen twee manieren te zijn om de diarree te laten komen. Een goede en een foute. Eén is malkander veurlezen uit Finnegans Wake. De ander is Mikes haar uit zijn gezicht houden terwijl hij probeert te braken.

Stinkzwijn op de koffie

"Eindelijk. Was al een poosje niet meer ziek geweest, maar heb nu toch weer eens een weekje ziekteverlof op kunnen nemen. Heerlijk. Helaas ben ik niet aan het betere denkwerk toegekomen. Had gekund, gemiste kans. We hebben het er al niet meer over.
Ondertussen vanmorgen weer met een gloeiend hoofd wakker geworden. Een hete kop zonder koffie. Weet niet precies wat dat inhoudt, maar het zou maar zo kunnen dat er weer eens een goed idee in mijn denkpatroon verstrikt is geraakt. Ik geef het nog een paar weken en als het dan nog niet als snot naar buiten is gekomen, dan zal ik mijn hoofd toch maar even in een bak zout water hangen om de gedachten er uit te laten lopen. Eigenlijk hadden we het er al niet meer over. Ook niet over diarree (laat het komen! laat het komen!) of kots..."

Ik beschouw het allemaal maar als een overgangsritueel. Van man tot stinkdier. Van hunk naar skunk. En dat in één week. Iedereen heeft het erover: het is de wind. Een zure zuidwester ditmaal. Dank, dank, dank voor die stank.

- stukje onder constructie -

Bindend stemadvies

Helaas, we gaan eraan. De bijbelvasten onder ons zullen nog op de uitkijk staan voor de vier ruiters, maar de apocalyps wordt u dit keer gebracht door een olijk raar hoedenmannetje uit Urk of Genemuiden of Berneille die misschien ook wel een vrouwtje kan zijn, maar in ieder geval niet andersom. Wat ik daar precies mee bedoel zal me allemaal wel duidelijk worden ongeveer zodra de doden beginnen op te staan en het vuur vanuit de hemelen neerslaat. Of begrijpbaar. Ik zou bijna zeggen alomvattend, maar dat hele 'al' is binnenkort nog maar een vage herinnering van God. Het einde der tijden, mensen! En Piepke zag 't als eerste! Don't shoot the messenger! Nu ik u toch spreek: tevens is Semiertje Bartelbiertje een beetje psychoactief, dus gebruik handschoenen en handle with care! Tis besmettelijk! Ha! Ha! Ha! De kriekendans slaat me op de longen. Ik herhaal: de kriekendans slaat maak alles AF!

Update: ruime victoriezegeoverwinning voor de afzeggers: 42% vulde het juiste antwoord in. Tony, bedankt.

Goedkoop

XXX

Kijk, ik kan het wel. Bloggen for the masses. In dit geval heb ik de Perez Hilton truuk uitgehaald: een celebrity bekladden in paint. Die witte strepen onder zijn neus moeten slecht weggewerkte poeierdrugs voorstellen, mochten mensen het niet snappen. Daarmee haalt Perez dus een miljoen bezoekers per dag. Persoonlijk vind ik het wat goedkoop. Net als speed overigens, dat sinds gisteren het nieuwe gevaar voor de jeugd is. Want het is niet duur. Erg gevaarlijk. Goedkoop, duurkoop. Ohja, het vreet je ook nog eens levend op. Bovendien schijnt het dat je er agressief van wordt, maar volgens mij gebeurt dat alleen bij verveelde pubers.
Maar goed, verder geen kwaad woord over drugs of Rouvoet en zijn goede bedoelingen. Hoewel ik moet zeggen dat die grote christelijke boodschap een beetje een dooddoener is. Want hoe lang duurt het nog voordat die openbaringen nou eens een keertje werkelijkheid worden? Nou? Ik ben er al lang klaar voor. O, ik heb toch zo'n zin om in een post-apocalyptisch landschap rond te dolen. Volgens mij zou ik dan op mijn best zijn. Jaja, ieder zijn expertise... maar het zal wel bij wishful thinking blijven.


Dan maar eentje uit de dode dichters almanak:

TOERISME

We zagen de spraakwatervallen van Speed,
hangende tuinen, verre sterrebeelden
die toch nabijer dan medereizigers waren.

In een bus vol naasten bezochten we
en werden bezocht door nachtmerries,
visioenen van heiligen en engelen
zongen ons doof en we ontwaakten
in hotel Harmonie.

Twee spiegels, tegenover elkaar geplaatst
boden ons een oneindig perspectief.

En toch, dacht ik, er moet méér zijn.

(Jotie T'Hooft)

...en wie niet springt is een homo sapiens

Verdwaalde dolfijn ergens in de buurt van jupiter.


Ik ben hier zelf al een paar dagen helemaal aan verslaafd. Het is zelfs nog leuker dan dat spel waar je al die raceauto's kapot moet rammen met een sloopkogel. Je weet wel. Gewoon. Lekker. Even. Gamen. Inmiddels is mijn highscore rond de achtendertig miljoen ofzo; ik ben geboren voor dit soort games.

Speel hierrr mijn favoriete film na.

Putzooi

zien of dit werkt...

*een dikke 2,5 minuut later*

ja dit werkt... was niet de bedoeling.


oh neeee...Sam Sung

gaat er hier
even
een bak ellende
geopend worden.

persoonlijk
zweet ik al
paintjes

hoe erg
wil ik dit
maken?

hoe diep
wil ik deze putzooi
begraven?

dit wordt
emmertjes blubber
halen

haha
ik word
persoonlijk

hihi
tegen wie
zeg ik dit eigenlijk

en waar
schrijf je
die ontzettende
disclaimer eigenlijk

blablabla

(Allemaal groothspraak)

www.marktplaats.kommaarhalen

Gelukkig, een nieuw jaar. Blijft toch iedere keer weer afwachten of de tijd niet stiekem ophoudt. Hier is alles rustig verlopen. Beetje jammer overigens van die mist, ik heb verdorie nog tot gisteravond buiten gestaan om mijn laatste vuurwerk op te maken. Dat was overigens ook het moment dat ik Piepke weer aantrof.
Voor de geïnteresseerden: het gaat goed met hem. Maar... hij is clean. Oftewel gestopt met alles wat ongezond is. Niet meer roken, drinken, geen vlees meer, geen tv. Niks! Dat was wel even wennen voor mij.
Maar goed, Piepke meent het dus en om de stap in het akelig heldere licht onomkeerbaar te maken heeft hij al zijn drugsparafernalia bij mij gedropt. Niet dat ik er iets mee kan, maar misschien iemand anders wel.

Ik heb in de aanbieding:

- half pakje marlboro
- bijna leeg pakje pall mall
- drie waterpijpen in verschillende groottes
- pakje drum
- vierenveertig aanstekers
- zevenentwintig asbakken
- vijf heinekenkratjes (leeg)
- zes psychedelische posters
- vol pakje coke (ongeveer 2 gram)
- vol pakje speed (2.1 gram, ongeveer 2 dus)
- halflege strooibus poedersuiker (laat maar)
- standaard t-shirt om in te trippen met originele zweetvlekken
- gouden snuifbuis (bladgoud)
- berg wierook (hou ik toch lekker zelf)
- half afgeknaagde adrenalineklier
- kettinkje met gouden lepeltje
- muts met wietbladlogo
- kurketrekker (hou ik ook zelf)
- potje met johimbe, viagra en kamagra
- koffiezetapparaat
- kapotte tv (met rechter dr. martens boot, maatje 43, nog in de beeldbuis)

Dit alles gratis af te halen in ruil voor een joga-matje.

Update: kut, Piepke is weer terug en heeft alles inmiddels 'tot zich genomen'. Nou ja, eind goed al goed.