Troepen terug

Regent het bij jou ook? Bij mij wel.

Ik had zojuist een test voor mijn zomerjas: kan ie tegen een buitje? Nou, dat ging best goed, maar dat doet er helemaal niet meer toe. Want toen ik bij de pinautomaat aankwam bleek er een hoop mensen en niet eens een hele rij geldeisers te staan. Nee, er stonden antioorlog demonstranten te schuilen voor de regen. Bij de Waagh, ja. Een prima schuilplaats en toch zo goed zichtbaar voor het winkelend publiek. En eentje had een bord waarop stond "troepen terug". En een paar anderen hielden een spandoek met een fraai regenboogpatroon omhoog. Daar stond op geschreven "PACE". Pace, dat betekent tempo in het Engels. Dus eigenlijk bedoelden ze maar te zeggen: troepen terug en een beetje tempo graag. Voorwaarts mars!

Daardoor ben ik zelf ook een beetje gaan denken over oorlog of vrede. Vrede, waar best een keertje 'te' voor mag staan, waar in stilte om gebeden mag worden, die glimlachende stilte, naar binnen gekeerd met je geesteskracht, langs alle vitale organen en meer, die zo vol is, omdat het openstaat voor alles. Dat stuk koek eigenlijk, dat grote stuk ontbijtkoek, een koekatmosfeer als het ware, waarin je kunt ademen.

Op de een of andere manier maakt vrede heel veel in mij los, als ik erover nadenk.

Want wie kan echt met een rein geweten zeggen van "Ja! Waar ik kom, breng ik vrede. En waar geen vrede is, zal ik komen. Want ik, voorwaar, breng u rust, veiligheid, opbouwwerkzaamheden en medicijnen. Opdat u de vrede kunt ervaren en in stilte kunt verkeren."

Dat doet dus de soldaat of ook wel de militair.

Nou was ik vorige week al lyrisch over het opperbevelhebberschap; die soldaat bestaat toch ook. Eigenlijk. Dat is helemaal geen groot of klein getal op papier of beeldscherm dat binnen de marges een bedrijfsongeval krijgt. Nee, dat is er steeds weer één. Eén man. Eén vrouw. Dood, terwijl ze met open handen en naakte ogen de tiran tegemoet treden. Gekleed in slechts een dik stuk doek ter bescherming tegen de zandstorm, een nieuwe zomerjas tegen de regen.

Oh, ik ben zo blij dat de dienstplicht is afgeschaft. Want hoe kun je zoiets nou verplichten? Die goedheid, welke alleen vanuit een diepe innerlijke stilte kan ontstaan. En die sommige mensen nu eenmaal willen delen. Nee, het zijn stuk voor stuk helden en niks niet professionals. Natte helden, bange helden, rijke helden en dode helden. Hangt er trouwens ook een beetje vanaf voor welke partij je bent, maar toch... helden. En een beetje oorlog zo nu en dan.

Oorlog blijft hoe dan ook beter dan een atoombom. Want als je een atoombom erop gooit dan is er wel vrede, maar niemand kan die ervaren. Dus dan is die er ook niet.