Bloed proeven

De kunst van het draaien. Na een halve fles Bacardi de kroeg induiken, daar vele bieren nuttigen (waar trots een jenevertje naast wordt gezet) en dan op miraculeuze wijze door een zwart gat naar huis fietsen. De wereld is een tol en alcohol de zweep die haar nooit laat stilstaan.

Zonder te snappen hoe en waarom stap ik in bed. De dekens schop ik half van me af, alleen op de linkerzij lig ik nog enigszins relaxed. Mijn bezwete hoofd met half open mond naar het wijd open raam gericht. Zo draai ik niet te heftig. Voor de zekerheid nog maar een lampje aan doen, zodat ik niet richtingloos door het donker word opgeslokt. Vannacht ga ik niet over mijn nek: ik weet hoe ik moet draaien. Toch gebeurt dit niet vaak meer. Ik heb ervan geleerd.

De kunst van het draaien. Niet te vroeg op de dag. Niet te dik, niet te lang, niet te vaak, niet teveel. En in godesnaam niet weer de joint volgooien met doorgefokte hydro-skunk. Ervaring heeft me wijzer gemaakt.

Toch is het soms wat lastig een wietje met een laag THC-gehalte te bemachtigen. Ik heb gelukkig eindelijk een coffeeshop gevonden die, naast een stuk of twintig soorten wiet en hash die je met één blik kunnen vellen, wel drie (3!) soorten buitenwiet in de aanbieding heeft. Lekker relaxed. Respect ook voor de kwekers die dapper hun plantjes in de wind laten wapperen, terwijl ze meer kunnen verdienen met een klein kamertje vol compacte gifplantjes. Helaas zijn die buitenplanten wel wat opvallend en een makkelijke prooi voor de lange arm der wet en andere vandalen. Dus, nogmaals: respect en bedankt, meneer de kweker!

En dan die vloei. Lange vloei heet dat, maar duidelijk te lang naar mijn smaak. Dus daar scheur ik standaard een stukje vanaf. En dan nog... na een paar hijsen ben ik heus wel stoned. Zo’n klein, dun stickie met daarin enkele korrels van een mild purplewietje kan ik dus makkelijk over een hele avond verdelen.

De kunst van het draaien. En òf het een kunst is... uiteraard. Ik ben artiest, consument en recensent en geef mezelf een dikke voldoende. Tenminste, als ik hem goed getimed heb. Verder deel ik mijn joint eigenlijk ook liever niet; net zomin als ik mijn bacardi-cola laat rondgaan.

Ik gun een ieder namelijk zijn eigen joint: mild, sterk of ultrastrong. Zolang ze maar veilig thuiskomen. So don’t drink and drive!

Hoogachtend,

Master Roller