Drugsercise

Uitgaanstip: Als het even kan zet ik mijn biertje aan de kant, vóórdat ik tegen de vlakte ga.

We leven in een spannende tijd, lieve mensen. Het einde van een tijdperk komt in zicht. Over een dikke vier maanden is het namelijk verboden om nog een sigaretje op te steken, juist dáár waar het gezellig is. In een restaurant bijvoorbeeld, of in de kroeg. Nou kan het best zijn dat er ergens nog een kok is die een gemenere Wiener schnitzel klaarmaakt dan ik, dus een eetgelegenheid met een goed terras zal ik in de zomermaanden nog wel bezoeken. De kroeg zeg ik echter vaarwel. En net nu ik er weer een beetje zin in begon te krijgen; helaas voor mij. Maar ik ga er nog wel even van genieten, nu het nog kan.

Ik las laatst al dat de verkoop van paddo's met 20% was gestegen in verband met het aanstaande verbod. Nou, mijn nicotineverbruik is dus met een pakje sigaretten per dag gestegen. En mijn alcholgebruik met minstens een sixpack bier. Het overkwam me laatst namelijk dat ik halverwege de nacht verscheidene malen onderuit ging ten gevolge van conditiegebrek. En dat moet maar niet, vind ik. Dus ik ben in training.

Oftewel... 's Ochtends na mijn vierde of vijfde peukje ga ik altijd een uurtje joggen. Of langer als ik tijdens mijn tripje niet de rest van het pakje Gauloises weet weg te werken. Tijdens mijn werk doe ik het rustig aan, qua beweging of drugs, maar probeer me toch aan een minimum van 20 shagjes en twaalf koppen koffie te houden. Na mijn betaalde werk begint het echte werk. CD-tje van Metallica in de speler en dan ongeveer anderhalf uur jongleren met mijn verzwaarde ballen (ik heb verzwaarde ballen). Daarbij werk ik, naast mijn dagelijkse alcoholconsumptie, dus een stuk of tien blikken bier weg. Wat ook leuk is: de ballen hoog houden en ondertussen twee sigaretten tegelijk wegpaffen zonder mijn (verzwaarde) ballen te laten vallen. En dat alles zodat ik het eindelijk weer eens een keertje tot een uur of zeven in de ochtend kan volhouden in de disco. Want dáár gaat het me om. Completely pissed, met een biertje in de ene en een baco in de andere hand, een joint in de kanis... dansen! Dansen tot ik erbij neerval. Dansen op techno of drum 'n bass. Dansen op hardcore (wilnevâhdaai..) of speedcore of voor mijn part punk of ska. Dansen op snoeiharde disco. Maakt mij het uit, als het maar beukt. En zo, op een zeer ontvlambare wolk van nicotine en alcohol, wegzweven... Denken dat ik vlieg, terwijl de dansvloer mijn bedwelmde hoofd tegemoet raast.

"Maar Piepke," zal de oplettende lezer ongetwijfeld roepen, "waarom neem je niet effe een lekker lijntje pep? Of een beetje Colombiaans marcheerpoeder?"
Welnu... dat is mij te fris. Te helder, te kwiek, oftewel niet gortig genoeg. De kroeg moet nu eenmaal zwart, vies en ranzig zijn. Het moet stinken naar zweet en dat moet dan weer gecamoufleerd worden met sigarettencarbonitraatglycerinebenzeendingsel in de morgenochtend te vergeten droom. Tot het licht aan gaat, over een maand of vier. En dat is niet eens een grap. GODVERDOMME.