Lees hieronder meer

Geterrorriseerd ontvlucht ik het straatleven, draai de deur achter me op slot en klik verwachtingsvol met bibberende hand op de favoriet aller favorieten... Dammit! Weer geen nieuw stukkie verschenen.

Naah..

Ergens in mijn hoofd is de link vervaagd tussen mij en dit blog. Ik bedoel, dit blog is mij, Piepke van der Sterren, geworden. U kent ons wel. En Piepke is dit blog, als kronkelende verbeelding. Typt u toch, zegt de pagina. Hèt blog, overigens. Deze pagina is de hoofdpagina, er zijn er nog meer: kijk maar. Mij blogt ondertussen een typsel, een netpagina gemodelleerd naar mijn hoofd. Wat zich uit in kakelverse paginageur, aldus gesnoven, volgens een Piepke op mijn site (ik laat hem uit waar het waait), hij klinkt weer in mijn hoofd. Een klik, een tik, een woord dat hikt.

En toch...

Het typt zich niet vanzelf. Zo'n weblog. Is het gek dat me dat nogal tegenvalt? Zeker van dit hier, "O, U Blog!", van dit hier had ik méér verwacht. Het beloofde zoveel, en nu? Ik open, klik en kijk en niets. "De Lange Neus Van Het Grote Niets."

Verder ben ik natuurlijk nog druk bezig met mijn eerste roman. Het vordert al aardig, net als de verbouwing. Ja, wat dacht men wel niet? Dat ik daarnaast, als pater familias van vele gezinnen, niet ook nog eens een keer 56 uur per week bezig ben met evenementenverhuur? O! Aha! "Ook voor al u feesten en partijen." Ik ga er vanaf nu trouwens vanuit dat het bedrijf zichzelf wel redt; de sleutel hoeft niet opgehaald. De verbouwing verwordt tot ontvouwing, de kinderen een zelfvervullende profetie.