Fisher King

"...en als je, zoals hij daar, in jezelf praat, hoe gek is dat dan? Iedereen praat wel eens in zichzelf. Sommigen nu eenmaal luider dan jij, met je makkelijke oordelen. Bepaalde gedachten zijn namelijk erg veeleisend, daar moet onmiddellijk mee gedeald worden. Ja hoe? Hoe? Die gedachten zijn zwaar. Als een goudvis in een te krappe kom draaien ze cirkeltjes. En uiteindelijk draaien ze diepe groeven in je hersenen. Ze kunnen zelfs niet meer boven die groeven uit kijken, zo diep zijn ze erin gedraaid. Dus wat doe je dan? Je drinkt eens een biertje, je drinkt eens wat meer, lekker die vissen het ruime sop bieden... Tevens uitermate handig om die dagelijks binnendringende, bovenmatig veel aandacht vragende gang van zaken om je heen een paar toontjes lager te zetten. Men dempt de irrelevante wereld, als het ware. Alsof het zo gezond is alles zomaar naar binnen te laten stromen. Je hoofd is geen open riool, of wel dan? Nou dan, weg ermee. Input is invloed. Met open ogen, oren en neus ben je wat dat betreft nooit nuchter. Ik nu ook niet, ik ben zwaar bedwelmd door o.a. jou, met je anonieme vraaghoofd. Ik zou misschien ook liever dronken zijn nu. Nou ja, dronken is ook niet alles, maar stoned dan. Of stoned, stoned... hè verdomme! Je snapt het toch wel? Gewoon lekker een paar filtertjes over de werkelijkheid. Out with the input and in with the output. Ja toch? En dan stroomt er wel eens wat tekst naar buiten. Tja, boeie. Doodnormale, gevocaliseerde gedachten. En als ze grappig zijn, mag je daar gerust bij lachen. Niks mis mee. Dan heb je een van binnen-naar-buiten-pretje; ruimt alleen maar op, lekker mentaal purgeren en als je...

Sorry. Sprak ik hardop? O.


Kutkutkutkutkutkutkutkut."

Size Queen

Even kijken hoor. Ja, heerlijk. En nu van een meter afstand. Ja, ook. Helemaal te gek. Jammer dat ik de waarde lezer van sommige dingen geen deelgenoot kan maken. Ik krijg het met geen mogelijkheid op uw beeldscherm. Sorry, wacht even. De bel gaat.

Jezus! Wat is dat toch? Waarom?!? Dat ik de bezorger niet met weledelgestrenge heer hoef aan te spreken is ergens nog wel logisch, maar dat ze G! V! D! een maximum qua opleidingsniveau instellen bij de Chinees hier is toch fokking-niet-normaal? Nee echt, ze kijken me stuk voor stuk aan alsof ze net hun achternaam zijn vergeten en ze houden mijn bestelling vast alsof het een draagbaar zwart gat is: Wat? Is dit voor jou? Ehh.. moet je ook nog iets betalen ofzo? Bij bestellingen van de Chinees geef ik nooit fooi. Nee, ik weiger simpelweg nog langer op mijn wisselgeld te wachten.

Eerlijk is eerlijk, ik ben zelf niet alijd de slimste, maar mijn IQ is nog niet zo laag dat het de eetlust bederft. Sterker nog, bij de laatste BNN IQ-test scoorde ik even hoog als Terror Jaap, dus daar ga je al.

Waar was ik? Oh ja. Groot. Het kan bij mij niet groot genoeg zijn. Mocht ik in een parallel universum géén pesthekel aan auto's hebben dan zou ik in dezelfde hummer als Schwarzenegger rondtuffen. Waarom ik in dit universum echter nooit Mister Universe ben geworden is dan ook een volkomen raadsel. Ik doe echt mijn best.

Maar goed. Grote dingen zijn mooi. Twintig inch, voor minder doe ik het niet. Is dit trouwens niet weer een fantastisch stukje? Fokking-niet-normaal, hoe mooi dit er weer uitziet!

Vredesduivel

x

Troepen terug

Regent het bij jou ook? Bij mij wel.

Ik had zojuist een test voor mijn zomerjas: kan ie tegen een buitje? Nou, dat ging best goed, maar dat doet er helemaal niet meer toe. Want toen ik bij de pinautomaat aankwam bleek er een hoop mensen en niet eens een hele rij geldeisers te staan. Nee, er stonden antioorlog demonstranten te schuilen voor de regen. Bij de Waagh, ja. Een prima schuilplaats en toch zo goed zichtbaar voor het winkelend publiek. En eentje had een bord waarop stond "troepen terug". En een paar anderen hielden een spandoek met een fraai regenboogpatroon omhoog. Daar stond op geschreven "PACE". Pace, dat betekent tempo in het Engels. Dus eigenlijk bedoelden ze maar te zeggen: troepen terug en een beetje tempo graag. Voorwaarts mars!

Daardoor ben ik zelf ook een beetje gaan denken over oorlog of vrede. Vrede, waar best een keertje 'te' voor mag staan, waar in stilte om gebeden mag worden, die glimlachende stilte, naar binnen gekeerd met je geesteskracht, langs alle vitale organen en meer, die zo vol is, omdat het openstaat voor alles. Dat stuk koek eigenlijk, dat grote stuk ontbijtkoek, een koekatmosfeer als het ware, waarin je kunt ademen.

Op de een of andere manier maakt vrede heel veel in mij los, als ik erover nadenk.

Want wie kan echt met een rein geweten zeggen van "Ja! Waar ik kom, breng ik vrede. En waar geen vrede is, zal ik komen. Want ik, voorwaar, breng u rust, veiligheid, opbouwwerkzaamheden en medicijnen. Opdat u de vrede kunt ervaren en in stilte kunt verkeren."

Dat doet dus de soldaat of ook wel de militair.

Nou was ik vorige week al lyrisch over het opperbevelhebberschap; die soldaat bestaat toch ook. Eigenlijk. Dat is helemaal geen groot of klein getal op papier of beeldscherm dat binnen de marges een bedrijfsongeval krijgt. Nee, dat is er steeds weer één. Eén man. Eén vrouw. Dood, terwijl ze met open handen en naakte ogen de tiran tegemoet treden. Gekleed in slechts een dik stuk doek ter bescherming tegen de zandstorm, een nieuwe zomerjas tegen de regen.

Oh, ik ben zo blij dat de dienstplicht is afgeschaft. Want hoe kun je zoiets nou verplichten? Die goedheid, welke alleen vanuit een diepe innerlijke stilte kan ontstaan. En die sommige mensen nu eenmaal willen delen. Nee, het zijn stuk voor stuk helden en niks niet professionals. Natte helden, bange helden, rijke helden en dode helden. Hangt er trouwens ook een beetje vanaf voor welke partij je bent, maar toch... helden. En een beetje oorlog zo nu en dan.

Oorlog blijft hoe dan ook beter dan een atoombom. Want als je een atoombom erop gooit dan is er wel vrede, maar niemand kan die ervaren. Dus dan is die er ook niet.

Gewapend treffen

Er zijn wel eens van die momenten dat ik besprongen word door een plotselinge vlaag van ambitie. Dan draai ik vlug een jointje en dan hebben we dat ook weer gehad. Toch ben ik niet altijd zo geweest. Als kind was de wereld namelijk bijna te klein om mijn ambitie te herbergen...

Veldmaarschalk wilde ik worden. Of opperbevelhebber van alle strijdkrachten, een moderne Caesar, een Bismarck, een kleine Napoleon, generaal der generaals. Zoiets.

Verscheidene legers had ik al onder mijn hoede. Een hele doos met plastic geallieerden en tanks, tezamen met een kleinere hoeveelheid Duitsertjes. Te herkennen aan hun helm. Verder had ik een nog grotere emmer vol Star Wars speelgoed. Vooral het kleine peleton Stormtroopers had mijn voorkeur: gezichtsloze witte moordenaars, gemaakt om als strategisch inzetbaar kanonnenvoer te dienen. Zo gelukkig als een kind dus maar kon zijn speelde ik mijn wargames. En ’s avonds met natte haren en in pyjama op de bank kijken naar Tour of Duty.

Nou ja, spoel die band maar voorwaarts naar mijn studietijd. Voor velen het moment waarop het echt misgaat. Zo had ik dus een huisgenoot met een computer en internet en aangezien ik ook een computer had, was een netwerkje snel aangelegd. Dit is het moment waarop Red Alert 2 in mijn leven kwam. Ah… Red Alert 2. Vele nachten doorgehaald met dat spel, mijn studie had er danig onder te lijden, evenals mijn gewrichten. Gelukkig gaan computers snel stuk onder mijn handen, dus dat spel was ik ook weer snel kwijt.

Maar ik heb het weer. Red Alert 2, mijn lieve, lieve, bloederige tijdverdrijf. Stond gewoon op Limewire, helaas. Wat maakt het toch zo verslavend, waarom speel ik het nog steeds? Een kort verslag:

...een eilandengroep ergens in de stille Zuidzee. Zeven uiterst gedisciplineerde legers strijken neer om het gebied, rijk aan goud en andere delfstoffen, te koloniseren voor The Evil Empire. Wat ze niet weten is dat een eilandje verderop nog een kleine troepenmacht is geland. Dit kleine legertje bouwt geen basis, maar verplaatst zich vlug en geruisloos naar het grootste en rijkste eiland in het midden van het scherm. Slechts vijf tanks telt het leger, deze zijn niet gebouwd om te doden, deze saboteren...

Tegen de tijd dat de boosaardige troepen van the Emperor in de gaten krijgen wat er gebeurt, is het al te laat. Alle bruggen naar het eiland zijn onherstelbaar vernietigd, het is alleen nog door de lucht te bereiken.

"Dammit!"

De duistere heerser uit het oosten vloekt stilletjes in zijn zware mantel als hij het nieuws hoort. Onmiddellijk laat hij enkele verkenningsvluchten uitvoeren, maar ergens in zijn achterhoofd weet hij de uitkomst al. Als zijn verkenners hem het nieuws brengen is hij te vermoeid om de boodschapper te schieten. Hij zucht nog eens diep en beveelt dan om het oranje gekleurde leger met alle mogelijke middelen aan te vallen. Te beginnen met F-16’s, MiGs, bommenwerpende zeppelins en uiteindelijk kunstmatig opgewekte weerstormen en atoombommen. Maar het is nutteloos, al het bloedvergieten, alle materiële inzet, alle tijd… het verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer de dikke rijen luchtafweer van generaal Pipov von Sternhoffen hun raketten afvuren.

"Verdomme!"

Als een rups in zijn cocon ontwikkelt het leger van generaal von Sternhoffen alias de Oranje Baron zich tussen de rookwolken en kruitdampen. Wat aanvankelijk een passieve kolos lijkt, blijkt uiteindelijk…

Nou ja, blablabla. Vanaf hier vind ik er zelf meestal niet zoveel meer aan. De tijdsdruk en de bombardementen in het begin zijn heerlijk. Heb ik wel genoeg geld? Ontwikkelt de oorlogsindustrie zich wel snel genoeg? Het vult mijn hoofd zover dat er nog net een klein laagje denkruimte overblijft om zonder afleiding de dag nog even door te nemen. Of over het een of ander weg te mijmeren. Daarna is het de kunst om zo snel en efficiënt mogelijk mijn tegenstanders uit te roeien. Meedogenloos ben ik dan, ik hou van grote explosies en harde boem.

Godzijdank heb ik geen last van digitale peer pressure, zoals online WoW spelers. Ik ondervind al genoeg druk van mijn trouwe lezers om hen zo nu en dan mijn hersenspinsels voor te schotelen. Eén à twee reacties per stukje trek ik dan nog net...

Ervaren deskunder

Gevonden in Dumpert.

Bloed proeven

De kunst van het draaien. Na een halve fles Bacardi de kroeg induiken, daar vele bieren nuttigen (waar trots een jenevertje naast wordt gezet) en dan op miraculeuze wijze door een zwart gat naar huis fietsen. De wereld is een tol en alcohol de zweep die haar nooit laat stilstaan.

Zonder te snappen hoe en waarom stap ik in bed. De dekens schop ik half van me af, alleen op de linkerzij lig ik nog enigszins relaxed. Mijn bezwete hoofd met half open mond naar het wijd open raam gericht. Zo draai ik niet te heftig. Voor de zekerheid nog maar een lampje aan doen, zodat ik niet richtingloos door het donker word opgeslokt. Vannacht ga ik niet over mijn nek: ik weet hoe ik moet draaien. Toch gebeurt dit niet vaak meer. Ik heb ervan geleerd.

De kunst van het draaien. Niet te vroeg op de dag. Niet te dik, niet te lang, niet te vaak, niet teveel. En in godesnaam niet weer de joint volgooien met doorgefokte hydro-skunk. Ervaring heeft me wijzer gemaakt.

Toch is het soms wat lastig een wietje met een laag THC-gehalte te bemachtigen. Ik heb gelukkig eindelijk een coffeeshop gevonden die, naast een stuk of twintig soorten wiet en hash die je met één blik kunnen vellen, wel drie (3!) soorten buitenwiet in de aanbieding heeft. Lekker relaxed. Respect ook voor de kwekers die dapper hun plantjes in de wind laten wapperen, terwijl ze meer kunnen verdienen met een klein kamertje vol compacte gifplantjes. Helaas zijn die buitenplanten wel wat opvallend en een makkelijke prooi voor de lange arm der wet en andere vandalen. Dus, nogmaals: respect en bedankt, meneer de kweker!

En dan die vloei. Lange vloei heet dat, maar duidelijk te lang naar mijn smaak. Dus daar scheur ik standaard een stukje vanaf. En dan nog... na een paar hijsen ben ik heus wel stoned. Zo’n klein, dun stickie met daarin enkele korrels van een mild purplewietje kan ik dus makkelijk over een hele avond verdelen.

De kunst van het draaien. En òf het een kunst is... uiteraard. Ik ben artiest, consument en recensent en geef mezelf een dikke voldoende. Tenminste, als ik hem goed getimed heb. Verder deel ik mijn joint eigenlijk ook liever niet; net zomin als ik mijn bacardi-cola laat rondgaan.

Ik gun een ieder namelijk zijn eigen joint: mild, sterk of ultrastrong. Zolang ze maar veilig thuiskomen. So don’t drink and drive!

Hoogachtend,

Master Roller

I.M. John uit Breda

His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.
His name is John uit Breda.



1964-2008

Lees hieronder meer

Geterrorriseerd ontvlucht ik het straatleven, draai de deur achter me op slot en klik verwachtingsvol met bibberende hand op de favoriet aller favorieten... Dammit! Weer geen nieuw stukkie verschenen.

Naah..

Ergens in mijn hoofd is de link vervaagd tussen mij en dit blog. Ik bedoel, dit blog is mij, Piepke van der Sterren, geworden. U kent ons wel. En Piepke is dit blog, als kronkelende verbeelding. Typt u toch, zegt de pagina. Hèt blog, overigens. Deze pagina is de hoofdpagina, er zijn er nog meer: kijk maar. Mij blogt ondertussen een typsel, een netpagina gemodelleerd naar mijn hoofd. Wat zich uit in kakelverse paginageur, aldus gesnoven, volgens een Piepke op mijn site (ik laat hem uit waar het waait), hij klinkt weer in mijn hoofd. Een klik, een tik, een woord dat hikt.

En toch...

Het typt zich niet vanzelf. Zo'n weblog. Is het gek dat me dat nogal tegenvalt? Zeker van dit hier, "O, U Blog!", van dit hier had ik méér verwacht. Het beloofde zoveel, en nu? Ik open, klik en kijk en niets. "De Lange Neus Van Het Grote Niets."

Verder ben ik natuurlijk nog druk bezig met mijn eerste roman. Het vordert al aardig, net als de verbouwing. Ja, wat dacht men wel niet? Dat ik daarnaast, als pater familias van vele gezinnen, niet ook nog eens een keer 56 uur per week bezig ben met evenementenverhuur? O! Aha! "Ook voor al u feesten en partijen." Ik ga er vanaf nu trouwens vanuit dat het bedrijf zichzelf wel redt; de sleutel hoeft niet opgehaald. De verbouwing verwordt tot ontvouwing, de kinderen een zelfvervullende profetie.