In Marmer

Tedere herinneringen tijdens deze nerveuze kerst in Friesland. Hoe lang ken ik hem, het fenomeen, nou eigenlijk? Vijf jaar? Zes? Wat mij betreft mijn hele leven al en langer. Een soort van piepen in je oor dat nooit meer weggaat.

Leeuwarden, aan het begin van deze eeuw, was namelijk vol van wonderen en ik ben blij dat ik er bij was. Geen blog, geen mp3, geen gedicht of tekening die dat kan uitdrukken. Ik was daar en probeer er verder niet te lang bij stil te staan. Wat het ook was.

Ach, zo als ik hem zag en zijn aura (blauw, I kid you not), de gekte die door alles heen een zuivere aria zong, het leek allemaal zo juist. Alles, toen, nu, verleden, werd geschreven in letters die dansten voor mijn ogen en het voelde zo goed!
Eindelijk was de zoektocht voorbij, de waarheid openbaard. Ik hoefde niet meer te presteren of te overheersen. Mijn energie zou eenvoudigweg prevaleren!

Dus, terwijl ik hem op een surfplank de sterren zag opjagen, wist ik dat ik er nooit meer iets zinnigs over zou kunnen zeggen. En heb dat ook nooit kunnen doen. Case closed.

Inmiddels zijn we vijf jaar verder. Als u hier meer over wilt weten, dan raad ik u aan eenzelfde reis te ondernemen. Zoek naar een grote marmeren muur aan het einde van het heelal en de vlijtig doorhakkende engelen zullen u met de juiste ogen toerusten. Het staat er allemaal nog.

Akashic Records
entrycode :10032003
wachtwoord:vander***

Thee plus

Och heden, die onvermijdelijke donkere dagen voor kerst. Ik type dit overigens met een brandende zon in mijn nek, dus er moet iets goed gegaan zijn. Want, namelijk, die donkere dagen zijn natuurlijk één lange aansporing om het licht binnen te nodigen. Om kleur geven aan ons sombere gemoed. Of eerder: de primitieve angst dat de dagen steeds korter worden tot er geheel geen zonlicht meer overblijft - en wie weet voor hoe lang?
Dus ik heb de kerstboom inmiddels opgetuigd met witte, blauwe, en viaroote kerstballen. Enkele engeltjes daartussen, piekje erop en een elektrisch verlicht kerststalletje eronder. Verder natuurlijk overal allerlei kerstverlichting en slingers voor de aanstaande verjaardag van Jezus en veel, zelfs overdreven veel, hulst.
Hulst, zoals iedereen weet, draagt de sluimerende krachten van de natuur in zich. Want hulst heeft, namelijk, "de kracht om groen te blijven in de duistere periode van het jaar en schenkt aan ons diezelfde energie." Mijn thee was er in ieder geval wat groenig van geworden.
Aangezien Piepke waarschijnlijk tot 2008 onaanspreekbaar zal blijven, dacht ik gisteravond ook maar eens een experimentje uit te voeren. Hulstthee, wat zou er kunnen gebeuren?
Nu is hulstthee in Zuid-Amerika (Yerba Mate) een vrij gangbaar drankje, vergelijkbaar met koffie of thee. Maar dan met extra vitaminen en de cafeïnekick is ook wat milder. Tevens kan er een lichte euforie verwacht worden. Kwestie van enkele bladeren fijn snijden, even weken en koken en een lepeltje honing voor de smaak.
In Nederland groeit er echter een ander soort hulst, ik zou haast zeggen 'gewone hulst' of 'echte kersthulst', dus ik anticipeerde al een licht Keltische variant op de Argentijnse goeiemoggel. Wat in eerste instantie inhield dat ik er niet erg wakker van werd.
Bijna kreeg ik spijt van het drinken van een pre-kerstborreltje, tot ik in de gaten kreeg dat ik alleen maar chocolademelk had gedronken. Oftewel, ik werd sloom en stoned van de groene thee. Heel erg stoned.
Na een dikke anderhalf uur, of zoals Piepke zou schrijven: T+1.30, viel ik zelfs even in slaap. Ik werd wakker met een lichte jeuk (T+3.0.)
Deze jeuk begon zich vervolgens te verspreiden over mijn hele lichaam om uiteindelijk te veranderen in speldenprikjespijn. De gedachte zelf in een hulstblad te veranderen nestelde zich oncomfortabel in mijn geest. Beter had ik niet in de spiegel gekeken.

T+5.0.

Okay, folklore komt altijd ergens vandaan. En bovennatuurlijke folklore vindt zijn oorsprong vrijwel altijd in het gebruik van een apart dieet. Dus... De hulk? Hulst. The Grinch that stole christmas? Hulst. De welbekende groene mannetjes van de rode planeet? Trollen? Shrek? Hulst, hulst, hulst. En nu ook John uit Breda (ik.) De dader achter deze fantasievolle misverstanden is aldus ontmaskerd: mr. Green in de bibliotheek met een kop gloeiend hete thee.

Inmiddels is het T+15 en de kleur van mijn huid is weer wat bijgetrokken. Ik vraag me zelfs af of die groene gloed in mijn huiskamer, veroorzaakt door de overheersend GROENE KERSTVERLICHTING, er misschien iets mee te maken had. Dit was in ieder geval de langste nacht van mijn leven, of althans van 2007... Maar ik heb het redelijk doorstaan.
We gaan weer lengen. Lekker hoor.

Lommerrijk

Wooqp

*
*
*

*
*

Link?

Of ik aan boord van een ruimteschip vol aliens zou stappen? Nu meteen? Tja. Nou. Poeh. Alleen als het een goeie is...
Vervolgens rijst natuurlijk de vraag wat nou precies een goed ruimteschip is. Het lijkt me in ieder geval niks om de rest van mijn leven ergens in het Delta kwadrant tussen twee uitgedoofde sterren in een Human Containment Chamber (HCC) wat naar de zwarte leegte te staren. Oftewel, ik wil graag een redelijk behouden vaart en een enigszins interessant reisdoel. En eigenlijk wil ik ook wel weer terugkeren voordat ik bejaard ben. Warpdrive is dus een vereiste. Oh, de verhalen die ik zou vertellen...
Hoewel ik nog steeds het beeld voor ogen heb van een blikken gevaarte bestuurd door groene mannetjes met voelsprieten op hun hoofd, weet ik natuurlijk beter dan dat. Ruimteschepen bestaan, maar ze zijn erg klein. Zo klein, dat mijn ego er niet eens in past. Om toch aan boord te kunnen stappen zal dus vooral mijn ego (erg groot orgaan) behandeld moeten worden. Met chemicaliën uiteraard. Dit is overigens een zeer eenvoudig scheikundig proces: men consumeert en men vliegt. Zelfs van een eenvoudig jointje kan ik mijlenver weg raken. Maar dan hebben we het ook over een eenvoudig jointje...
Om echt die reis naar de sterren te kunnen ondernemen zijn wat heftigere middelen nodig. Nou ja, ik kan ze wel allemaal opnoemen, maar daarmee schiet ik nog geen meter de lucht in. Het is toch echt een kwestie van doen, met alle ongemakken die erbij horen. En sommige zijn zelfs ronduit gevaarlijk. Ik moet zeggen, één keer in de HCC is wel genoeg. Hoewel ik het helaas al meerdere malen heb meegemaakt.
Nee, ergens wil ik nog vasthouden aan het romantische ideaal: op een echt piratenschip doorzeilen tot de rand van de wereld. En vanaf daar alle zeilen bijzetten. Draken en monsters wil ik zien, als het even kan. De maan bestaat volledig uit kaas!
Dus niet die asgrauwe constatering dat alles energie is. Dat altijd nu is, dat overal hier is en dat ik alles ben. Dat zuigt nog erger dan een zwart gat.

Was het een reclame, een film? Ik weet het niet meer. In ieder geval stapte ik de Mitra uit met een fles Bacardi in mijn rugzak. Nu ik er weer over nadenk was het trouwens een boek dat mij inspireerde. De hoofdpersoon en zijn sidekick Monday stonden voor de dichte mist die ergens in Zuid-Londen was opgetrokken. Daarachter lonkten de nieuwe werelden. En ook al was Gentle niet van plan om daar nog een keer heen te gaan, de drank maakte hem loom en zorgeloos. Hij nam nog een flinke teug en begon te lopen...

Drie borrels later loop ik ergens in Noord-Leeuwarden. Het regent hard en het waait nog harder... Nu, denk ik. Kom nu maar op met je ruimteschip. Ik ben er helemaal klaar voor. Maar er komt weinig. Zelfs geen superstorm. Behalve natuurlijk heimwee naar het jaar 2364 waarin dat en nog veel meer mogelijk zal zijn.
Ondertussen is het blokje rond. Ik sta weer voor mijn voordeur en staar naar het pakketje met mijn naam er op. Bezorgd door de Zaagmans bv: ook voor al uw internationale leveringen. Het is me wat.

Het zal ongeveer acht weken geleden zijn dat mij het gerucht ter ore kwam dat de opvolger van de paddo al klaar stond. Ja ja, dacht ik. Die kennen we al van Formula 51. Maar goed, via mijn werk voor www.verslavingsz.org heb ik zo mijn ingangen bij het Trimbos Instituut. Na een korte mailwisseling met mijn contactpersoon aldaar bleek er inderdaad iets op de plank te liggen bij de Zaagmans bv: voor als u iets echt snel wilt verschepen.
Hoewel de komende tijd het gewone psychedelische publiek zoet gehouden wordt met ayahuasca en eventueel de zoveelste 2ctb4-1a3pp5t variant, scheen men daar iets nieuws - iets totaal nieuws - te hebben. En ik mocht, als ik echt wou, voor proefkonijn spelen. Ok. Prima. Kom maar op.

Inmiddels staat alles uitgepakt voor mijn neus. Gewoon naast mijn toetsenbord. Drie potjes met blauw poeder, een flesje met een doorzichtige vloeistof, drie stripjes met ieder 23 pillen en een klein waterpijpje. Briefje erbij of ik mijn bevindingen naar de Zaagmans bv wil sturen.
Nou ja, goed. Ondertussen schijt ik dus bagger. Want waar brengt dit goedje me naar toe? Dichter bij mezelf, of voorbij de sterren? Of is dat hetzelfde?

Enfin. Bottoms up!

Heethoofd

Ik - ...anders gaan we samen even naar boven?
Duivel - nee, dank je.
Ik - ... of even samen naar de wc?
Duivel - nee, ik moet dat niet...
Ik - ah.. lekker joh.
Duivel - nee.
Ik - borreltje?
Duivel - ja, dat ken wel effe.

Hak-hak-stamp-schuif-hak-stamp-schuif

Ik - lijntje?
Duivel - nee, dank je
Ik - waarom niet?
Duivel - ik moet dat niet...

Hak-hak-schuif-schuif

Ik - nog een lijntje?
Duivel - ah ja joh.. op één been kun je niet staan, toch?

Kut, nu hebben we koorts. Duivel loopt inmiddels rood aan, terwijl John en Mike inmiddels ook in de cirkel zijn gestapt. Om de koorts te bestrijden snuiven we nog meer van het ambitievolle poeder. Het helpt erg weinig.
We houden elkaars handen vast en stampen en schuiven langzaam rond de tafel. Links-links-rechts-links-rechts. Ambitie stoomt via ons bloed door onze huid en verrijkt de lucht rondom ons tot een broeierige atmosfeer. Onze hersenen knetteren wanhopig: waar blijven de analyses?

Mike - Marco van Basten!
John - ha!
Ik - vrouwen!
Duivel - praat me d’r niet van...
Mike - bier.
Ik - boeren!
John - iemand nog wat?
Duivel - gaan jullie maar eerst.
Mike - waarom?
Duivel - ik wil laatst.
Ik - eigenlijk wil ik ook wel laatst...
John - scherpe analyse, Piepke.

De cirkel wordt verbroken. Iedereen verlaat mijn huis met een beetje succespoeder en een plan: seks of masturbatie. Persoonlijk ga ik het liefst zo snel mogelijk slapen.

Exils

.
In één take dames en heren!

Dezombificatie

Toegegeven. Het zag er prachtig uit: Piepke paraderend met een troep half kaalgeschoren zombiemuizen. Zoiets is echter te mooi om lang waar te blijven. En ja hoor, gisteren barstte de bom.
Piepke heeft namelijk nogal de neiging om uit te slapen en dit keer had hij zelfs twee hele dagen door geslapen. Iets te lang naar mijn smaak, maar nu met desastreuze gevolgen! Aangezien hij dus ook twee dagen lang de muizen niet had 'gevoerd', begonnen ze langzaam wakker te worden. Je wilt niet weten hoe kwaad ze waren...
Ik heb Piepke echt ternauwernood kunnen redden van deze woedende menigte. Hij heeft overigens plechtig beloofd dit nóóit weer te doen. Waarvan akte.

Zombificatie

“Hallo, ik wou graag één bufo marinus en een doosje muizen. Weet je wat? Maak daar maar twee, nee drie, nee vier doosjes van. Verder heb ik nog een kogelvisje nodig en zo’n Zuid-Amerikaans boomkikkertje. Meenemen graag.”

Zo, dat ging belachelijk simpel. En ik heb er nog een spaarkaart aan overgehouden ook. Ik wist echt niet dat je dat soort tropische beesten zo makkelijk mee kon krijgen. Een trip naar de Intratuin bleek verder overbodig. Er woont hier namelijk in de buurt zo’n oud vrouwtje die me altijd bedreigt met een schoothondje en laat nou net dát vrouwtje een Datura Stramonium in haar tuin hebben staan. Met gevaar voor eigen leven heb ik daar ’s nachts een rugzak vol bloemen van afgeplukt. Ach, tis toch herfst; die dingen horen helemaal niet te bloeien.
Bijna zou ik hier uitleggen hoe ik mijn coup de poudre gemaakt heb, maar als aspirant-bokor weet ik niet zeker of ik dat soort dingen wel mag vertellen. Bovendien wil ik de lezer niet te veel vermoeien met het scheikundige proces. Het heeft me in ieder geval een aantal dagen en vele verschroeide neusharen gekost... maar dan heb je ook wat.
Nu hoefde ik alleen nog maar de muizen te scheren: la poudre wordt namelijk op de huid aangebracht. Gelukkig had ik een paar extra doosjes muizen gehaald, want ook al weet je het van tevoren: je geeft die beesten zó teveel. Na een halve doos weggegooid geld had ik er eindelijk eentje voldoende verlamd tot het punt dat ie echt dood leek - maar niet was. De dosis bleek echter miniem te moeten zijn, kwestie van milligrammen.
Vervolgens de rest van de muizen gedaan. Mijn ervaring is echter dat mensen een stuk docieler zijn dan muizen, dus dat was ook weer een heel gedoe. Bijna had ik mezelf vergiftigd, maar ik schijn nogal een tolerantie opgebouwd te hebben tijdens mijn blauwtongfase. Wat een gekke tijd was dat trouwens!
Ik heb de muizen ook nog laten zien aan mijn buren, wat vrij essentieel is. De samenleving moet toch echt het idee hebben dat het subject dood is en direct begraven dient te worden. Het mooie is dat ze ook beginnen te stinken en op te zwellen alsof ze al weken dood zijn. Nou ja, niet te harden was dat.
Het Rengerspark leek me wel een mooie plek, zo vlak naast de begraafplaats. De zielen van de muizen heb ik plechtig bezongen en een behouden vaart gewenst. Op dit punt hoort het subject ook zelf te denken dat hij dood is.
Na een half uur, toen ik zeker wist dat er geen familieleden meer zouden komen om afscheid te nemen, heb ik ze weer opgegraven. Eigenlijk waren ze nu allemaal dood, hun ziel inmiddels in de muizenhemel. Alleen voor de bokor hebben ze nog nut, als slaaf.
Hier komt de Datura Stramonium in het spel. Ik heb er een flinke pot thee van gezet en in de vriezer bewaard. Iedere dag geef ik ze een klein beetje, zodat hun hersenen nooit echt wakker worden en ze het idee blijven houden dat ze in de schimmenwereld rondwaren. Gebonden aan de demon (ik) die hen als slaven voor hem laat werken op de plantages.
Nu heb ik geen plantage en echt goed werken kunnen die zombiemuizen niet, maar ik mag graag een ommetje met ze maken. Door de Datura schijnen ze een telepathische verbinding met mij te hebben en volgen ze me echt overal! Al met al kan ik zeggen dat ik eindelijk een geslaagd experiment heb uitgevoerd en eerlijk gezegd voelt dat ook wel eens goed.

Skaterdater

Bij Coolstore in Zwolle kocht ik mijn eerste polyurethaan wielen: Sims van wel 65 millimeter. Ik weet het nog goed. Mijn eerste pro-deck was een Reese Simpson van Schmitt Stix, wat zo ongeveer de introductie was van de kicknose. Het staat me bij als de dag van gisteren...
Wat mij echter totaal verraste, is dat een skatefilm ooit een Gouden Palm (beste korte film) heeft gewonnen op het filmfestival in Cannes. En genomineerd was voor een Oscar. Waarom wist ik dat niet? Ik geloof er dan ook niks van. Oordeelt u zelf:

Heksengram

Stervende duiven achter ieder raam. Ontzet loop ik langs de aanleunwoningen van de bejaardenflat. Vrijwel allemaal staren ze naar buiten, maar ik heb niet het idee dat ze me zien. Sommigen staren via het raam in het verleden, anderen hallucineren wat suffig. En natuurlijk zijn het allemaal vrouwen. Zul je net zien. Om de een of andere reden schijt ik in mijn broek voor oude, gerimpelde vrouwtjes; ik vind die scharrelende grijskuiven doodeng...
In het laatste huis zit er één die me recht aankijkt. Ze lijkt me zelfs te herkennen en steekt haar hand op. Ik zwaai maar terug. Uit naam van de misplaatste zoon. Helaas zit hij momenteel aan de andere kant van de stad te zwoegen op een auto die vóór vier uur klaar moet zijn, zodat ook die klant tevreden zal zijn. En zodat hij dus brood op de plank krijgt voor zijn kinderen. Kleinkinderen van die muizige duivel die mij zo indringend aankijkt... en ik neem aan dat hij nu zou zwaaien.
Enfin, ik probeer dat verhaal te verwerken in het korte handgebaar dat ik maak... maar het gaat mis. De heks wenkt mij. Ik moet binnen komen en koekjes eten en tv kijken, wenkt ze. Dat gaat niet lukken, wenk ik, de tijd dringt en de klok stopt voor niemand. Toch staat ze zelfs op om het raam open te doen, wat het erg moeilijk maakt om door te lopen. Waarschijnlijk moet ik nu gaan uitleggen dat ik niet ben wie ik ben. Op het moment dat ze haar hoofd uit het raam steekt sta ik even heel raar te kijken. Ik knipper met mijn ogen en zie het nu pas. Mijn god, het is John! Op de achtergrond zie ik het lachende gezicht van Mike uit Breda, zijn broer. Ik trek dit echter niet. Dit is te raar.

Thuis plof ik uitgeput neer op mijn bureaustoel. Ik heb de hele weg naar huis gerend. Nog voor dat ik de computer aan kan zetten zie ik in de reflectie van het beeldscherm iets waar ik al een poosje voor vreesde: een zombie. Gehurkt zit hij in een hoekje van de kamer. Nu ruik ik hem ook. Getverdemme.
'Het ding' lijkt echter niets te zien, maar reageert wel op mijn stem. Dus ik besluit hem te laten zitten. Hij is zo te zien niet erg gevaarlijk en misschien gaat ie vanzelf wel weg. Maar de volgende ochtend zit hij er nog. En als ik 's avonds uit mijn werk kom nog steeds! De zombie blijft vervolgens een hele week in mijn huis kamperen.
Op dit punt begin ik me toch af te vragen of hij geen honger heeft. Van de films weet ik dat zombies hersenen eten, dus ik haal een dozijn frikadellen bij de snackbar. Voor de hond, zeg ik er maar bij. En voor mij zelf een paar lihanboutjes, een kipcorn met majo, twee viandellen, een berenhap met pindasaus, een broodje shoarma en twee goulashkroketten. En een pakje shag en een paar blikjes Heineken. En ohja, heeft u nog wat van dat heksengram?

Droge keel in de tunnel

Als kind heb ik van alles gegeten, zelfs modder. Dat is dan ook het eerste waar ik aan denk als ik de lepel-met-kop naar binnen schuif. Een zanderige textuur dus, in ieder geval niet iets dat ik niet aankan. De hele klont glijdt in een keer naar beneden. Daarna nog maar een lepel. Net als de eerste spoel ik deze weg met water. Het smaakt een beetje naar euh... Tja, daar zeg ik me wat. Waar smaakt nootmuskaat eigenlijk naar?
De keuken is er net zo één als in de serie Zeg 'ns Aaaaaaaa. Ieder moment kan Koos om het hoekje komen vragen hoe het staat met de sucadelappies. Overal blauw geblokte theedoeken en een oven met 2 functies: verhitten en blinken. Voornamelijk heel erg blauw blinken. Een wollig soort kou komt over mij. Zeg maar zonder jas naar buiten, maar dan wel met drie dikke truien aan. Een kou die overal lijkt te zijn, behalve bij mij. En andere lichtgevende plekken.
Terug naar mijn kamertje, dat gaat via een trap. Op de kermis heb je ze wel eens, van die ouderwetse lolbroekparcoursen. Dan heb je ook altijd zo'n loopbrug die van boven naar voren naar beneden naar achteren naar boven etcetera gaat. Dat is precies de trap die ik op moet. Alleen wordt de werking dit keer veroorzaakt door licht en donker. Iedere donkere hoek van deze licht wentelende trap zuigt mij aan als een zwart gat. Terwijl ik iedere keer dat ik in het licht wil komen een paar stappen extra moet zetten. Maar het lukt.
Vanaf de vloer kijk ik op naar het beeldscherm op mijn bureau. Hoewel de computer niet meer compatibel is met wat voor systeem dan ook heeft hij nog nut: er zit een schaakprogramma op. Bij wijze van TV heb ik het programma zo ingesteld dat het tegen zichzelf schaakt. Bovendien heb ik het aantal stukken gereduceerd tot 1 per persoon. Allebei een koning. Gevaarlijk stuiven ze op elkaar af, om op het laatste moment toch maar even naar links te gaan. Nóóit naar achteren; het blijft toch oppositiespel. De computer heeft er ondanks zijn terminale tekortkomingen zin in. Zelfs remise door herhaling van zetten wordt vermeden door soms een mindere zet te doen. Voor mij?
Ik lig op de grond en kan er niet over uit of het tapijt nou warm of koud is. De sfeer is ook niet helemaal aards. Meer een ambiance zoals je op een ruimtestation zou verwachten. Ergens gedurende deze overpeinzing maak ik nog een tocht naar de keuken en terug via de kermistunnel. Vier lepels in totaal. Ook drink ik een paar glazen rode wijn, maar dat gaat wat langs me heen. Verder schrijf ik natuurlijk het ene lucide gedicht na het andere.
Voor het eerst deze avond kijk ik op de klok en het is precies tien jaar geleden. Ah, vandaar. Ik herinner me van nootmuskaat wel veel te felle lampen, maar nu ik het plotseling overnieuw beleef is het toch nog best wel een aparte trip. Ik ga denk ik maar weer even in de keuken zitten: ik heb genoeg nootmuskaat gegeten voor wel vijf kilo sucadelappen! Terwijl ik glimlachend de tunnel in stap druk ik op BERICHT PUBLICEREN.

Mislukt.

Er hangt zwaar weer in de tunnel, het lukt me nauwelijks om beneden te komen. In de keuken heeft Mien een enorme schaal sucadelappen klaargezet. Aan mijn handen en broek kleeft opeens opgedroogde verf. Het scenario wordt me duidelijk: ik dien deze schotel op te eten en wel zonder nootmuskaat. Daarna zal ik met een dobbelsteen achtereenvolgens een drie, een vier en een één moeten gooien. Alleen dan zal ik weer vrij zijn. Lukt mij dit niet, dan gaat alles weer overnieuw. Inclusief kermistunnel. Iedere keer zal de aanzuigingskracht van het duister groter en groter worden en als ik pech heb dan zal ik voor eeuwig in het verleden onder een plint van de trap zitten.
Hoewel dit vooruitzicht mij ook de angst om het hart jaagt, maan ik de geachte lezer toch tot kalmte. Ik geloof dat ik onder het juiste gesternte geboren met de juiste eetlust om deze klus te klaren. En anders bel ik Jopie wel.
Laat dit overigens een waarschuwing zijn voor een ieder die nootmuskaat wil proberen. Ofschoon de trip enorm tegenvalt (een droge keel en het idee dat je misschien niet nuchter bent), kunnen de effecten op langere termijn overweldigend zijn. Momenteel beleef ik een zeer krachtige flashback met intense open-eye-visuals. Het liefst zou ik nu naar het toilet gaan, maar die voorziening heb ik nog niet in de trip kunnen integreren. Voorlopig is het ondergetekende versus een grote stapel anoniem rundvlees.
Dus nu ik hier toch weer zit wil ik het nog wel eens een keertje zeggen:

"Doe het niet! Doe het niet!"

Sint Ab

Wintertijd, zomertijd, herfsttijd, hoe zat het ook alweer met die klok? Fuck it. Laat ik de klok vandaag eens 102 jaar en zes weken terugzetten. Waarom niet? Het is de nieuwe hype. Ondertussen neem ik u mee naar het land van klokken en chocola, oftewel Zwitserland.

Ontmoet Jean Lanfray. Arbeider en levensgenieter. Tijdens lunchtijd, 28 augustus 1905, besluit deze kloeke werker en trots gezinshoofd om het er eens flink van te nemen. Lanfray is dorstig en bestelt vijf liter wijn, zes glazen cognac, koffie met brandewijn, twee crème de menthes en, vooruit, nog twee glaasjes absint. En ik zou het bijna vergeten: een sandwich. Ergens ging het een beetje fout met hem, want op de een of andere manier kwam hij boos en niet geheel nuchter thuis. Waar hij toch nog maar even een koffie met brandewijn nam om wat bij te komen. Enigszins weer relaxed vroeg hij zijn vrouw of ze zijn schoenen wilde poetsen. Zij weigerde dit. De bitch. Nou heb ik zelf ook een broertje dood aan recalcitrant gedrag, maar dat onze Jean zijn zwangere vrouw maar gelijk door het hoofd schoot, gaat zelfs mij te ver. Tja, een heel gedoe en veel kabaal natuurlijk. Twee bloedjes van kinderen die geschrokken de trap afkomen en met open mond het tafereel gadeslaan... vlak voordat zij ook de dood door loodvergiftiging vinden. Jean Lanfray schiet zich vervolgens door het hoofd, maar overleeft het. Kortom, een hoop trammelant en de zon was nog niet eens onder.

Jaja, dan krijg je een land wel in rep en roer. Zoveel mensen had je honderd jaar geleden nog niet, dus die waren kostbaar. Binnen no-time werd er een petitie gestart waarmee wel 82.000 handtekeningen werden opgehaald! Goed zo. Beetje jammer alleen dat het een petitie tegen absint was. Absint, het tehuis van de groene fee! Absint, waar je liters en liters van moet zuipen voordat de werkzame stof thujon je bijna aan het hallucineren krijgt. Absint dus, waar Jean twee glazen van had gedronken, was in dit geval schuldig aan het afschuwelijke familiedrama. Want waar kon het anders aan liggen? Weet u het? Weet ik het?

Dat het niet aan de alcohol lag moge duidelijk zijn. Dat staat uiteraard geheel en al buiten kijf. Zonder enige twijfel. Onmogelijk. Dus werd absint verboden in Zwitserland en vele landen, waaronder Nederland, volgden. Tot een paar jaar geleden Menno Boorsma uit Amsterdam deze wet met succes aanvocht. Absint was toch niet zo dodelijk als verwacht. De heksenjacht op de groene fee werd gestaakt in Nederland en enige tijd later, na bijna 100 jaar verbod, ook in Zwitserland. Eind goed al goed. Helaas is men er nooit achter gekomen hoe die brave Jean zo door het lint kon gaan.

Ik weet het wel. Denk ik. Ze hadden gewoon even moeten kijken wat er tussen die sandwich zat...

De volgende Piepketrack is geheel onder invloed van bloeddorstige middelen opgenomen en is niet geschikt voor toeristen.
Audio: I want to see your mother

Opkomende neerslag

Kutzooi en bonte verdoemenis. Piepzwart is mijn hart. We wisten het al - het is weer herfst... maar toch. Nu nog het inwerken en doorvoelen. Heimwee naar de zomer enzo. Want waar zijn toch die heerlijke dagen van apathie gebleven? Met uitgekookte hersenen in de zon lachen om domme grappen. Dronken luisteren naar stonerrock. Met de apen op stok en de kippen aan het spit. Ja, voorbij dus. Alsof ik inmiddels op het gras van de buren sta en jaloers naar mijn eigen gazonnetje staar. Logisch, overigens, want nu ik er van bovenaf op neerkijk zie ik des te duidelijker dat er nog best veel zand tussen de sprieten van de buren zit. Ach, waar groeien ze anders op? Dus nou ben ik de buren, ook al haat ik ze. Kan ik mooi mezèlf lastig vallen met huilmuziek.
Gelukkig wordt het steeds vroeger donker, aangezien ik ideeën heb die ik bij daglicht niet kan verdragen. Kom mij vooral niet tegen vóór de koffie! Nee, ik heb weer volledig het idee dat ik leef en kan daar toch zo van balen... Constant krijg ik de neiging om me uit te drukken in betekenisvolle songteksten. Om het naar mensen op te sturen: "Kijk! Hier staat het, mijn gevoel, mijn leven!" Heb zelfs een complete top-10 samengesteld van nummers waarop je prima kapot kunt gaan. Maar goed, de rukkers van Deezer zijn weer eens even uit de lucht, dus die kan ik hier gelukkig niet plaatsen. Bovendien heb ik die mistroostigheden uit de jaren '80 met een beetje Alanis en Bob Dylan dit weekend al grijs gedraaid. Of wat voor kleur het via internet ook wordt... Wat mij betreft poepzatbruin.

Sterrenwerf, buitenerf

Bij deze wil ik de geachte lezer wijzen op het bestaan van een mp3 widget in de rechterzijbalk. Hij bestaat. Het is een wonder.
Op de één of andere manier kick ik verschrikkelijk op dat soort embedded objects. Vooral de magie die er vanuit gaat. Ik bedoel, die code ziet er in mijn lekenogen echt niet zo ingewikkeld uit. Maar na kopiëren, plakken en klikken op het oranje knopje -bericht publiceren- staat er dan toch heel wat. En het kost niks. Wat dat betreft hulde voor de verdwenen site blogmusik.net. Ik had deze site al vrij lang in de favorieten staan, maar ergens is het stiekem verandered in Deezer.com. Maakt niet uit, maar de widgets van Deezer (die er in mijn ogen erg gelikt uitzien) spelen om mysterieuze redenen niks af. Althans, niet als je een enkel nummer selecteert. Playlists kan ik, zoals je ziet, gewoon overal plakken. Zelfs in berichten. Zelfs playlists van één nummer. Daarmee heb ik een groot probleem overwonnen!
Het nieuwe probleem is dat ik hem niet mooi genoeg vind voor berichten. En te groot ook. Bovendien kraakt ie. Soms. Maar dat doe ik ook.

Dus, voortaan zal ik nieuwe nummers gewoon weer met een PiepkeWidget introduceren (met die extrageile download optie van box.net) en gooi ik het daarna in de lijst van 'greatest hits of Piepke'. Dit keer heb ik 'Sterrenwerf' toegevoegd, met stip op één. Downloaden moet maar een keer bij Prindromat-jeweetwel-die-gast-die-mijn-muziek-jat. Iedereen die er meer dan vijf kopieën van maakt en illegaal verspreidt krijgt een kwartje.

Verder nog even voor de beeldvorming: na een lange dag hard werken op kantoor zal ik nu pasta gaan maken voor mijn vriendin en haar dochters. Met gefrituurde vleermuisjes, want daar zijn ze dol op.


update 0:05 uur: Hey!

Ideetje van John

Sterrenteken

Het is weer eens dag, dus zijn er geen sterren te zien. Te horen waren ze al niet, want in de ruimte is geen geluid. Toch heeft men onlangs een mysterieus signaal opgevangen. Ik zat er persoonlijk al weken op te wachten.
Een tijdje geleden betrok Piepke me namelijk bij een nogal apart experiment. Op de piek van een vrij heftige caffeïnetrip vroeg hij me of ik hem een ram voor zijn hoofd wou geven. Had iets te maken met wat hij gezien had in de film Fight Club. Zijn theorie was dat een welgemikte kaakslag van mij hetzelfde effect zou geven als een botsing van twee neutronensterren. Vooral omdat hij er volledig van overtuigd was dat ik niets meer kon zijn dan een hersenspinsel. Ik, John uit Breda, zou slechts een pseudoniem zijn. Een alter ego, gecreëerd door Piepkes onderbewustzijn. Nou, dat hebben we geweten. Ik gaf hem een klap (ik was zelf dronken, het leek erg logisch) en moest de rest van de avond voor verpleger spelen. We beschouwden het verder maar als een mislukt experiment, aangezien Piepke op het moment van impact het bewuste signaal zou gaan vocaliseren. Wat dus niet echt lukte. Hier de transcriptie van de audio-opname:

"Nu! Doe het nu!"
"Ikweethetnietikweethetnietikweethetniet."
"Doe het dan... snel!"
"Ik.."
"John! Nu!!!"
-plets- (klinkt toch anders in de film)
-bonk- (Piepke stort neer)
"Piepke?"

De volgende ochtend is Piepke toch met zijn beurse, maar obsessieve hoofd aan de gang gegaan met deze opname. En ja hoor, na 2143 keer afspelen wist hij een bijgeluid te lokaliseren. Een piepje van vijf milliseconden. En zoals hij voorspelde was dat precies op het moment dat mijn vuist zijn kaak raakte. We hebben het geluid een kleine 25.000 keer vertraagd en...
het resultaat is verbluffend!

Drievisplek

Vorm is alles.
Inhoud is leeg.











Nu stilletjes wegsluipen, anders verneuk ik het nog.
.
*stampt hene, zodat het tenminste verneukt wordt*

Hangover

Now I know why I named my previous post 'Malfunkshun?': apparently I did it because I just knew that Radioblogclub wasn't going to work for me. Sure, it's great if you like to post one of your favorite tunes in an article, but uploading MP3's to their site is another thing. Sigh. The past couple of days I tried everything I could think of. Deezer almost came through as the winner, but the damned widget just didn't play! And that's all, dear reader, I really want to do. Nothing would make me happier right now than to post a few nonsensical words followed bij a nice MP3-widget which would make every word sound (sic). To bring news with a bit of music, just like those guys at NoStyle do every day. If someone has any idea how to make this work in a simple way - I'd be happy to hear about it. Or if you know of any blog (preferably at blogspot or wordpress) which uses this method of words and musicwidget in a post... please show me. For now, I made an attempt at creating my own Piepkewidget. Click and click and listen to the horrible sound of headache.

Say, did I just write this in English?

Malfunkshun?

WWW.RADIOBLOGCLUB.COM Eindelijk iets dat werkt. Ik durf amper te kijken of ik daar zomaar mp3's kan uploaden, dus eerst eens deze van Mother Love Bone. Met zanger Andrew Wood van Malfunkshun. Bijna zou ik hier een eerbetoon aan deze Dode Dichter schrijven, maar laat ik volstaan met verwijzen naar de odes van Temple of the Dog en Alice in chains.

Of klik hieronder op play.

Verbeelding

Allereerst wil ik John 'gelijke munt' uit Breda bedanken voor zijn bijdrage afgelopen zaterdag. Persoonlijk kan ik zijn stukje proza wel waarderen; er is veel te weinig fictie in deze wereld. Dus als er verder niet al te veel klachten komen, mag hij wat mij betreft vaker komen gastbloggen. Zijn versie van de waarheid vind ik namelijk erg vermakelijk.
Daarnaast ben ik ook erg blij dat John de tegenwoordigheid van geest had om geen ambulance te bellen. Dat had de zaken alleen maar onnodig gecompliceerd.

Wat er precies is gebeurd de afgelopen dagen kan ik echter niet met zekerheid zeggen. Ik herinner me niet meer dan een stuk of vijftien vage beelden:



Voor de epileptici: Groot beeld

Interventie

Terwijl ik mijn rode fiatje voor zijn huis parkeer krijg ik al het gevoel dat er iets niet klopt. De voordeur staat wagenwijd open en de stereo zo te horen voluit. Zonder ze aan te kijken passeer ik enkele nieuwsgierige buurvrouwen en stap Piepkes halletje binnen. De deur trek ik achter me dicht.
Binnen wordt het onheilspellende gevoel sterker. De muziek is oorverdovend, dus daar moest ik eerst maar wat aan doen. Als ik zijn woonkamer betreed stokt mijn adem echter. De chaos is... compleet. De hele vloer is bezaaid met boeken, cd's, kleren en afwas. De muren volgeklad met obscene teksten in de kleur van opgedroogd bloed. En midden in de chaos Piepke. Als een gestroopt konijn ligt hij daar. Dat hij meende iets te moeten schrijven over mijn niet klein uitgevallen derrière, wil nog niet zeggen dat ik het over zijn grotesque gothic-uitdossing moet hebben... maar ik doe het toch. Het ziet er niet uit. Drie dagen drugs gebruiken en niet slapen brengen daar echt geen verbetering in. Iets zegt mij echter dat hij van zijn gebruikelijke mix van cocaïne, valium en rode wijn is afgeweken.
Piepke beweegt, of althans zijn mond opent zich enigszins. Snel zet ik de muziek af. Ik hoor echter nog steeds niets. Van achter uit zijn keel komt alleen een schor piepend geluid. Zijn rechterhand komt wat omhoog en een vinger die het nauwelijks aan kan zich te strekken lijkt naar de keukentafel te wijzen. Op de keukentafel: zes lege glazen en een halfvol glas met een bruinig goedje. Ik ruik er even aan en sla bijna achterover van de geur - sterk spul. Waarschijnlijk te obscuur om illegaal te zijn. Ik gooi het meteen weg. Uit de rochelende en raspende keelklanken kan ik eindelijk enkele woorden opmaken:
"Barman, barman... [onverstaanbaar gerochel] nog ééntje... voor die dame... [rasperig gepiep]... dorst!"

Tuurlijk Piepke. Ik besluit te blijven. Om de zoveel tijd giet ik wat water in zijn mond. Ook veeg ik de uitgelopen make-up van zijn gezicht. Het zal nog wel even duren voor dat zijn pupillen weer hun normale grootte hebben en die schrammen en bulten verdwijnen ook niet zomaar. Voorlopig is de toestand hier stabiel. Ik houd jullie op de hoogte.

John

En nou ga je dansen!

Toen ik werd geboren, in de herfst, draaiden ze de hele dag dit:

.
Ik vind het wel een mooie tekst, kan me er helemaal in vinden...

Een goede herfst

Ik hoop toch zo dat we een goede herfst krijgen dit jaar. Eerlijk gezegd vond ik het de afgelopen jaren wat lafjes. Ik bedoel, zware depressies om drie uur 's nachts terwijl iedereen ligt te pitten? Hevig nostalgische buien midden op de dag in het volle zonlicht? Algehele neerslachtigheid, maar niet in het noorden... Wat is er in godsnaam aan de hand met onze natuur!?
Nee, ik snak verdorie naar een goede herfst. Met een beetje mazzel wordt dit jaar de Akelige Tocht ook nog gereden. Ben benieuwd wie er als eerste zal eindigen in Leiden. Het is toch een beetje de nieuwe volkssport geworden, steeds meer mensen raken er door geboeid.
Met al een miljoen depressieve Nederlanders op de teller stevenen we zo rap af op een joods/christelijk/zwaarmoedige traditie. Tenminste, dat hoop ik. Maar goed, waar maak ik me druk om: het goede weer komt er aan. Dit is namelijk hèt seizoen van de zwartkijkers, ons seizoen.
Volgens de googles is "een goede herfst" echter het minst gewenste jaargetijde. Zelfs "een goede lente" scoort meer. Ik vind dat ergerlijk. Alsof de herfst alleen maar nat en guur is. Alsof alleen uitschieters op de barometer (naar onder of boven) een seizoen kunnen maken. Wij zwartkijkers weten beter!
Het is namelijk niet zo heel erg geheim dat de meeste, zoniet alle goede muziek in de herfst wordt gemaakt. En gewaardeerd. Daar heb ik vooral zin in. Oude nostalgisch muziek of nieuwe nostalgische muziek, maakt niet uit. Of zo'n typische Nirvana/Alice In Chains/Sonic Youth bui. Muziek die ze toen, daar, op piekuur altijd draaiden. Of muziek die we met zijn tweetjes luisterden. Nu kan het weer. Mijn gevoel staat vol open.

Bij het opruimen vanmorgen vond ik een cassette tape die John was vergeten. Bleek een opname van zijn oude thrashmetalbandje John & his Cryptic Slaughterers te zijn. Hij draagt het in de herfst altijd bij zich, dus die zal morgen wel weer op de stoep staan.

audio:
John and his Cryptic Slaughterers - Code of the Beast

Talking John

Vandaag weer eens visite van John uit Breda gehad. God, man, wat een vent. Ik ken hem nu ongeveer een half jaar, maar wat een gast! Godskolere. En maar praten hè. Lullen als brugmansia. Met z'n hoofd. En dat haar. Nee serieus, dat geouwehoer deugt wel... maar het is op het randje.
Goed, op een gegeven moment viel die even stil, dus ik hem vertellen dat ik een blog heb enzo en dattie niet constant bij Vretende Zebra hoeft te hangen, maar dat pikt ie niet op! Nee, dan gaattie met z'n shagbek weer zitten ouwehoeren over.. nou ja, je kent het wel. Van die solide praat. Over de politiek in Liliput-Blefescu, het kapsel van Jan van Halst, de nieuwste film van Mel Gibson en verder natuurlijk de voortgang van alles en iedereen.
Enfin, dan istie weer weg en dan zit ik met de rotzooi. In mijn hoofd, dan he... Ik bedoel, wat moet ik met dat alles en iedereen. Het is ook zo als je het er niet over hebt, denk ik dan. Je kan het ook gewoon verzwijgen, die waarheid. Nou ja, zo is John dus niet. John stampt rustig drie, vier, vijf MB aan vrij opvraagbare informatie door zijn shagjes.
Ach, uiteindelijk wordt ie er ook rustiger van, zo is het dan ook wel weer. Met z'n dikke reet.

De volgende Piepketrack heb ik geschreven toen mijn rechteroogbal vastgezogen zat aan de stofzuiger. Ik zweer je dat ik licht zag aan het eind van die slurf.

audio: Talking John

Piepke van der Sterren?

Wie ik ben is wie ik wil zijn. Ik ben het kind van Femke Halsema en Dick Berlijn, twee mensen die ik zeer bewonder. Jammer dat ze elkaar nooit hebben gevonden aan het eind van een jaren '60 film.
Toch ben ik er: hun liefdesbaby. Voor mijn beide geestelijk ouders heb ik een lied geschreven. Ik hoop dat ze een keer langskomen, zodat ze kunnen lezen dat zij en niemand anders de grootste stijl-iconen van deze tijd zijn.


audio: FemFem-remix
audio: Ode aan Dick Berlijn

Steriele ruimte.

De leesmap is helaas nog niet bezorgd, maar de audio zit weer in de lift. Dr. van der Sterren komt u zo ophalen.


audio: pinoFM