Strange Attractor

Om een uur of zes uur word ik wakker van gemorrel aan mijn deur. Ik heb eigenlijk niet zoveel ervaring met inbrekers, niet bij mij thuis tenminste, dus ik twijfel nog een beetje over wat ik moet doen. Jehova’s Getuigen ken ik dan weer wel, die weet ik meestal wel weg te jagen. Dus ik schuifel mijn gangetje in en roep zo zeikerig mogelijk "Hallo! Moet je iets ofzo?" Vervolgens schrik ik wakker van mijn eigen stem.
Rond zeven uur wordt er weer aan mijn deur gerammeld, dit keer met meer overtuiging. In de sprint naar mijn voordeur weet ik nog net een poot van mijn houten stoel af te breken en sta de onverlaten onverschrokken op te wachten in de gang. Met een schreeuw en een hels kabaal schoppen ze mijn deur in. De splinters vliegen me om de oren. Toch schrikken ze van mijn heldhaftige houding en mijn opgeheven stoelpoot. Mijn mond valt echter open van verbazing als ik in een van de draaideurcriminelen een vriendje uit de brugklas herken. Onzekerheid maakt zich van me meester: op zijn hyves had hij toch een dikke kop gekregen? Deze scene strekt zich nog wat uit tot ik, wederom te vroeg, wakker word in mijn bed.

Vermoeidheid en slaaptekort hebben weer eens een zombie van me gemaakt. De werkdag sleept zich voort, maar het is ondertussen zo weer vijf uur. Behalve mezelf wat nuttig gemaakt te hebben voor onze samenleving en wat voedsel geregeld, betaald en naar binnen geschranst te hebben, dacht ik maar één gedachte: waarom duurt een dag eigenlijk zo kort?

Vraag het Edward Lorenz eens, een wiskundige, een meteoroloog en een hele professor. Het is de ontdekker van The Butterfly effect, maar dat terzijde. Ooit vond ik in iemands boekenkast een boek met de intrigerende titel 'Chaos'. Nou was het helaas iets wetenschappelijks, dus ik heb het nooit uit kunnen lezen. Een passage die me echter altijd nog door het hoofd spookt, gaat dus over die Lorenz. In zijn zoektocht naar een echt belangrijke ontdekking (dat zijn pas zoektochten) experimenteerde hij een poosje met dagen van 26 uur. Nou gaf ik al aan dat het een best wel intelligente vent is, dus na een poosje kwam hij er achter dat dat toch niet zo prettig werkte; zo in een 24-uurs wereld. Aangezien iedere gek hem dat wel vantevoren had kunnen vertellen heb ik dus een immens respect voor die man. Dat soort experimenten haal ik zelf namelijk ook wel eens uit. Van die dubbeldom=slim probeersels. Maar toch... Ik weet zeker dat als het straks bedtijd is ik eigenlijk nog exact twee uur op zou willen blijven. Die twee uurtjes die ik dan morgenochtend weer tekort ga komen.

Vroeger voelde dat toch anders aan. Een week duurde een maand en de zomervakantie duurde een jaar. Ik weet nog goed dat toen klas zes (groep acht) begon, alle meisjes enorm gegroeid waren. De wereld werd met de dag groter.

En daarna. Van de bovenbouw naar de onderbouw. De tijd schoot nog steeds niet op nu ik in de brugklas zat. Iedere lesuur, hoewel minder dan een uur, was een avontuur. Zo ook op één van de langste dagen van mijn leven.

’s Ochtends gym, daarna Frans, daarna Engels. Pauze. Wiskunde, biologie. Grooote pauze. Tekenen. Dit duurde uiteraard veel langer dan het klinkt, maar met die korte dagen van tegenwoordig heb ik haast gekregen.
Na school ben ik met mijn moeder de stad in gegaan om schoenen te kopen. Van die bruine, met gaatjes. Ze waren wel honderd gulden. Dat is vijftig gulden per schoen, dacht ik steeds. Maar toen was ik ook nog erg wiskundig...
’s Avonds Klein Vester, een schoolfuif. Daar heb ik leren dansen, of in ieder geval mijn eerste pasjes geprobeerd. Met die bruine gaatjesschoenen. Pogoën kende ik nog niet, maar schuifelen deden we toen al wel.

En aan het eind van de avond had ik opeens verkering. Met hoe-heet-ze-ook-alweer. Die blonde. Kom op, ik heb er jáááren mee staan schuifelen... Heb 's nachts nog een eeuwigheid aan haar gezicht gedacht. Ze deed aan hockey. Vlinders in mijn buik. Hadden we niet allebei een beugel? Euhh, verrek... Het komt opeens allemaal weer boven...

SOPHIE! IK MIS JE!