Thee plus

Och heden, die onvermijdelijke donkere dagen voor kerst. Ik type dit overigens met een brandende zon in mijn nek, dus er moet iets goed gegaan zijn. Want, namelijk, die donkere dagen zijn natuurlijk één lange aansporing om het licht binnen te nodigen. Om kleur geven aan ons sombere gemoed. Of eerder: de primitieve angst dat de dagen steeds korter worden tot er geheel geen zonlicht meer overblijft - en wie weet voor hoe lang?
Dus ik heb de kerstboom inmiddels opgetuigd met witte, blauwe, en viaroote kerstballen. Enkele engeltjes daartussen, piekje erop en een elektrisch verlicht kerststalletje eronder. Verder natuurlijk overal allerlei kerstverlichting en slingers voor de aanstaande verjaardag van Jezus en veel, zelfs overdreven veel, hulst.
Hulst, zoals iedereen weet, draagt de sluimerende krachten van de natuur in zich. Want hulst heeft, namelijk, "de kracht om groen te blijven in de duistere periode van het jaar en schenkt aan ons diezelfde energie." Mijn thee was er in ieder geval wat groenig van geworden.
Aangezien Piepke waarschijnlijk tot 2008 onaanspreekbaar zal blijven, dacht ik gisteravond ook maar eens een experimentje uit te voeren. Hulstthee, wat zou er kunnen gebeuren?
Nu is hulstthee in Zuid-Amerika (Yerba Mate) een vrij gangbaar drankje, vergelijkbaar met koffie of thee. Maar dan met extra vitaminen en de cafeïnekick is ook wat milder. Tevens kan er een lichte euforie verwacht worden. Kwestie van enkele bladeren fijn snijden, even weken en koken en een lepeltje honing voor de smaak.
In Nederland groeit er echter een ander soort hulst, ik zou haast zeggen 'gewone hulst' of 'echte kersthulst', dus ik anticipeerde al een licht Keltische variant op de Argentijnse goeiemoggel. Wat in eerste instantie inhield dat ik er niet erg wakker van werd.
Bijna kreeg ik spijt van het drinken van een pre-kerstborreltje, tot ik in de gaten kreeg dat ik alleen maar chocolademelk had gedronken. Oftewel, ik werd sloom en stoned van de groene thee. Heel erg stoned.
Na een dikke anderhalf uur, of zoals Piepke zou schrijven: T+1.30, viel ik zelfs even in slaap. Ik werd wakker met een lichte jeuk (T+3.0.)
Deze jeuk begon zich vervolgens te verspreiden over mijn hele lichaam om uiteindelijk te veranderen in speldenprikjespijn. De gedachte zelf in een hulstblad te veranderen nestelde zich oncomfortabel in mijn geest. Beter had ik niet in de spiegel gekeken.

T+5.0.

Okay, folklore komt altijd ergens vandaan. En bovennatuurlijke folklore vindt zijn oorsprong vrijwel altijd in het gebruik van een apart dieet. Dus... De hulk? Hulst. The Grinch that stole christmas? Hulst. De welbekende groene mannetjes van de rode planeet? Trollen? Shrek? Hulst, hulst, hulst. En nu ook John uit Breda (ik.) De dader achter deze fantasievolle misverstanden is aldus ontmaskerd: mr. Green in de bibliotheek met een kop gloeiend hete thee.

Inmiddels is het T+15 en de kleur van mijn huid is weer wat bijgetrokken. Ik vraag me zelfs af of die groene gloed in mijn huiskamer, veroorzaakt door de overheersend GROENE KERSTVERLICHTING, er misschien iets mee te maken had. Dit was in ieder geval de langste nacht van mijn leven, of althans van 2007... Maar ik heb het redelijk doorstaan.
We gaan weer lengen. Lekker hoor.