In Marmer

Tedere herinneringen tijdens deze nerveuze kerst in Friesland. Hoe lang ken ik hem, het fenomeen, nou eigenlijk? Vijf jaar? Zes? Wat mij betreft mijn hele leven al en langer. Een soort van piepen in je oor dat nooit meer weggaat.

Leeuwarden, aan het begin van deze eeuw, was namelijk vol van wonderen en ik ben blij dat ik er bij was. Geen blog, geen mp3, geen gedicht of tekening die dat kan uitdrukken. Ik was daar en probeer er verder niet te lang bij stil te staan. Wat het ook was.

Ach, zo als ik hem zag en zijn aura (blauw, I kid you not), de gekte die door alles heen een zuivere aria zong, het leek allemaal zo juist. Alles, toen, nu, verleden, werd geschreven in letters die dansten voor mijn ogen en het voelde zo goed!
Eindelijk was de zoektocht voorbij, de waarheid openbaard. Ik hoefde niet meer te presteren of te overheersen. Mijn energie zou eenvoudigweg prevaleren!

Dus, terwijl ik hem op een surfplank de sterren zag opjagen, wist ik dat ik er nooit meer iets zinnigs over zou kunnen zeggen. En heb dat ook nooit kunnen doen. Case closed.

Inmiddels zijn we vijf jaar verder. Als u hier meer over wilt weten, dan raad ik u aan eenzelfde reis te ondernemen. Zoek naar een grote marmeren muur aan het einde van het heelal en de vlijtig doorhakkende engelen zullen u met de juiste ogen toerusten. Het staat er allemaal nog.

Akashic Records
entrycode :10032003
wachtwoord:vander***