Droge keel in de tunnel

Als kind heb ik van alles gegeten, zelfs modder. Dat is dan ook het eerste waar ik aan denk als ik de lepel-met-kop naar binnen schuif. Een zanderige textuur dus, in ieder geval niet iets dat ik niet aankan. De hele klont glijdt in een keer naar beneden. Daarna nog maar een lepel. Net als de eerste spoel ik deze weg met water. Het smaakt een beetje naar euh... Tja, daar zeg ik me wat. Waar smaakt nootmuskaat eigenlijk naar?
De keuken is er net zo één als in de serie Zeg 'ns Aaaaaaaa. Ieder moment kan Koos om het hoekje komen vragen hoe het staat met de sucadelappies. Overal blauw geblokte theedoeken en een oven met 2 functies: verhitten en blinken. Voornamelijk heel erg blauw blinken. Een wollig soort kou komt over mij. Zeg maar zonder jas naar buiten, maar dan wel met drie dikke truien aan. Een kou die overal lijkt te zijn, behalve bij mij. En andere lichtgevende plekken.
Terug naar mijn kamertje, dat gaat via een trap. Op de kermis heb je ze wel eens, van die ouderwetse lolbroekparcoursen. Dan heb je ook altijd zo'n loopbrug die van boven naar voren naar beneden naar achteren naar boven etcetera gaat. Dat is precies de trap die ik op moet. Alleen wordt de werking dit keer veroorzaakt door licht en donker. Iedere donkere hoek van deze licht wentelende trap zuigt mij aan als een zwart gat. Terwijl ik iedere keer dat ik in het licht wil komen een paar stappen extra moet zetten. Maar het lukt.
Vanaf de vloer kijk ik op naar het beeldscherm op mijn bureau. Hoewel de computer niet meer compatibel is met wat voor systeem dan ook heeft hij nog nut: er zit een schaakprogramma op. Bij wijze van TV heb ik het programma zo ingesteld dat het tegen zichzelf schaakt. Bovendien heb ik het aantal stukken gereduceerd tot 1 per persoon. Allebei een koning. Gevaarlijk stuiven ze op elkaar af, om op het laatste moment toch maar even naar links te gaan. Nóóit naar achteren; het blijft toch oppositiespel. De computer heeft er ondanks zijn terminale tekortkomingen zin in. Zelfs remise door herhaling van zetten wordt vermeden door soms een mindere zet te doen. Voor mij?
Ik lig op de grond en kan er niet over uit of het tapijt nou warm of koud is. De sfeer is ook niet helemaal aards. Meer een ambiance zoals je op een ruimtestation zou verwachten. Ergens gedurende deze overpeinzing maak ik nog een tocht naar de keuken en terug via de kermistunnel. Vier lepels in totaal. Ook drink ik een paar glazen rode wijn, maar dat gaat wat langs me heen. Verder schrijf ik natuurlijk het ene lucide gedicht na het andere.
Voor het eerst deze avond kijk ik op de klok en het is precies tien jaar geleden. Ah, vandaar. Ik herinner me van nootmuskaat wel veel te felle lampen, maar nu ik het plotseling overnieuw beleef is het toch nog best wel een aparte trip. Ik ga denk ik maar weer even in de keuken zitten: ik heb genoeg nootmuskaat gegeten voor wel vijf kilo sucadelappen! Terwijl ik glimlachend de tunnel in stap druk ik op BERICHT PUBLICEREN.

Mislukt.

Er hangt zwaar weer in de tunnel, het lukt me nauwelijks om beneden te komen. In de keuken heeft Mien een enorme schaal sucadelappen klaargezet. Aan mijn handen en broek kleeft opeens opgedroogde verf. Het scenario wordt me duidelijk: ik dien deze schotel op te eten en wel zonder nootmuskaat. Daarna zal ik met een dobbelsteen achtereenvolgens een drie, een vier en een één moeten gooien. Alleen dan zal ik weer vrij zijn. Lukt mij dit niet, dan gaat alles weer overnieuw. Inclusief kermistunnel. Iedere keer zal de aanzuigingskracht van het duister groter en groter worden en als ik pech heb dan zal ik voor eeuwig in het verleden onder een plint van de trap zitten.
Hoewel dit vooruitzicht mij ook de angst om het hart jaagt, maan ik de geachte lezer toch tot kalmte. Ik geloof dat ik onder het juiste gesternte geboren met de juiste eetlust om deze klus te klaren. En anders bel ik Jopie wel.
Laat dit overigens een waarschuwing zijn voor een ieder die nootmuskaat wil proberen. Ofschoon de trip enorm tegenvalt (een droge keel en het idee dat je misschien niet nuchter bent), kunnen de effecten op langere termijn overweldigend zijn. Momenteel beleef ik een zeer krachtige flashback met intense open-eye-visuals. Het liefst zou ik nu naar het toilet gaan, maar die voorziening heb ik nog niet in de trip kunnen integreren. Voorlopig is het ondergetekende versus een grote stapel anoniem rundvlees.
Dus nu ik hier toch weer zit wil ik het nog wel eens een keertje zeggen:

"Doe het niet! Doe het niet!"