Sterrenteken

Het is weer eens dag, dus zijn er geen sterren te zien. Te horen waren ze al niet, want in de ruimte is geen geluid. Toch heeft men onlangs een mysterieus signaal opgevangen. Ik zat er persoonlijk al weken op te wachten.
Een tijdje geleden betrok Piepke me namelijk bij een nogal apart experiment. Op de piek van een vrij heftige caffeïnetrip vroeg hij me of ik hem een ram voor zijn hoofd wou geven. Had iets te maken met wat hij gezien had in de film Fight Club. Zijn theorie was dat een welgemikte kaakslag van mij hetzelfde effect zou geven als een botsing van twee neutronensterren. Vooral omdat hij er volledig van overtuigd was dat ik niets meer kon zijn dan een hersenspinsel. Ik, John uit Breda, zou slechts een pseudoniem zijn. Een alter ego, gecreëerd door Piepkes onderbewustzijn. Nou, dat hebben we geweten. Ik gaf hem een klap (ik was zelf dronken, het leek erg logisch) en moest de rest van de avond voor verpleger spelen. We beschouwden het verder maar als een mislukt experiment, aangezien Piepke op het moment van impact het bewuste signaal zou gaan vocaliseren. Wat dus niet echt lukte. Hier de transcriptie van de audio-opname:

"Nu! Doe het nu!"
"Ikweethetnietikweethetnietikweethetniet."
"Doe het dan... snel!"
"Ik.."
"John! Nu!!!"
-plets- (klinkt toch anders in de film)
-bonk- (Piepke stort neer)
"Piepke?"

De volgende ochtend is Piepke toch met zijn beurse, maar obsessieve hoofd aan de gang gegaan met deze opname. En ja hoor, na 2143 keer afspelen wist hij een bijgeluid te lokaliseren. Een piepje van vijf milliseconden. En zoals hij voorspelde was dat precies op het moment dat mijn vuist zijn kaak raakte. We hebben het geluid een kleine 25.000 keer vertraagd en...
het resultaat is verbluffend!

Drievisplek

Vorm is alles.
Inhoud is leeg.











Nu stilletjes wegsluipen, anders verneuk ik het nog.
.
*stampt hene, zodat het tenminste verneukt wordt*

Hangover

Now I know why I named my previous post 'Malfunkshun?': apparently I did it because I just knew that Radioblogclub wasn't going to work for me. Sure, it's great if you like to post one of your favorite tunes in an article, but uploading MP3's to their site is another thing. Sigh. The past couple of days I tried everything I could think of. Deezer almost came through as the winner, but the damned widget just didn't play! And that's all, dear reader, I really want to do. Nothing would make me happier right now than to post a few nonsensical words followed bij a nice MP3-widget which would make every word sound (sic). To bring news with a bit of music, just like those guys at NoStyle do every day. If someone has any idea how to make this work in a simple way - I'd be happy to hear about it. Or if you know of any blog (preferably at blogspot or wordpress) which uses this method of words and musicwidget in a post... please show me. For now, I made an attempt at creating my own Piepkewidget. Click and click and listen to the horrible sound of headache.

Say, did I just write this in English?

Malfunkshun?

WWW.RADIOBLOGCLUB.COM Eindelijk iets dat werkt. Ik durf amper te kijken of ik daar zomaar mp3's kan uploaden, dus eerst eens deze van Mother Love Bone. Met zanger Andrew Wood van Malfunkshun. Bijna zou ik hier een eerbetoon aan deze Dode Dichter schrijven, maar laat ik volstaan met verwijzen naar de odes van Temple of the Dog en Alice in chains.

Of klik hieronder op play.

Verbeelding

Allereerst wil ik John 'gelijke munt' uit Breda bedanken voor zijn bijdrage afgelopen zaterdag. Persoonlijk kan ik zijn stukje proza wel waarderen; er is veel te weinig fictie in deze wereld. Dus als er verder niet al te veel klachten komen, mag hij wat mij betreft vaker komen gastbloggen. Zijn versie van de waarheid vind ik namelijk erg vermakelijk.
Daarnaast ben ik ook erg blij dat John de tegenwoordigheid van geest had om geen ambulance te bellen. Dat had de zaken alleen maar onnodig gecompliceerd.

Wat er precies is gebeurd de afgelopen dagen kan ik echter niet met zekerheid zeggen. Ik herinner me niet meer dan een stuk of vijftien vage beelden:



Voor de epileptici: Groot beeld

Interventie

Terwijl ik mijn rode fiatje voor zijn huis parkeer krijg ik al het gevoel dat er iets niet klopt. De voordeur staat wagenwijd open en de stereo zo te horen voluit. Zonder ze aan te kijken passeer ik enkele nieuwsgierige buurvrouwen en stap Piepkes halletje binnen. De deur trek ik achter me dicht.
Binnen wordt het onheilspellende gevoel sterker. De muziek is oorverdovend, dus daar moest ik eerst maar wat aan doen. Als ik zijn woonkamer betreed stokt mijn adem echter. De chaos is... compleet. De hele vloer is bezaaid met boeken, cd's, kleren en afwas. De muren volgeklad met obscene teksten in de kleur van opgedroogd bloed. En midden in de chaos Piepke. Als een gestroopt konijn ligt hij daar. Dat hij meende iets te moeten schrijven over mijn niet klein uitgevallen derrière, wil nog niet zeggen dat ik het over zijn grotesque gothic-uitdossing moet hebben... maar ik doe het toch. Het ziet er niet uit. Drie dagen drugs gebruiken en niet slapen brengen daar echt geen verbetering in. Iets zegt mij echter dat hij van zijn gebruikelijke mix van cocaïne, valium en rode wijn is afgeweken.
Piepke beweegt, of althans zijn mond opent zich enigszins. Snel zet ik de muziek af. Ik hoor echter nog steeds niets. Van achter uit zijn keel komt alleen een schor piepend geluid. Zijn rechterhand komt wat omhoog en een vinger die het nauwelijks aan kan zich te strekken lijkt naar de keukentafel te wijzen. Op de keukentafel: zes lege glazen en een halfvol glas met een bruinig goedje. Ik ruik er even aan en sla bijna achterover van de geur - sterk spul. Waarschijnlijk te obscuur om illegaal te zijn. Ik gooi het meteen weg. Uit de rochelende en raspende keelklanken kan ik eindelijk enkele woorden opmaken:
"Barman, barman... [onverstaanbaar gerochel] nog ééntje... voor die dame... [rasperig gepiep]... dorst!"

Tuurlijk Piepke. Ik besluit te blijven. Om de zoveel tijd giet ik wat water in zijn mond. Ook veeg ik de uitgelopen make-up van zijn gezicht. Het zal nog wel even duren voor dat zijn pupillen weer hun normale grootte hebben en die schrammen en bulten verdwijnen ook niet zomaar. Voorlopig is de toestand hier stabiel. Ik houd jullie op de hoogte.

John

En nou ga je dansen!

Toen ik werd geboren, in de herfst, draaiden ze de hele dag dit:

.
Ik vind het wel een mooie tekst, kan me er helemaal in vinden...

Een goede herfst

Ik hoop toch zo dat we een goede herfst krijgen dit jaar. Eerlijk gezegd vond ik het de afgelopen jaren wat lafjes. Ik bedoel, zware depressies om drie uur 's nachts terwijl iedereen ligt te pitten? Hevig nostalgische buien midden op de dag in het volle zonlicht? Algehele neerslachtigheid, maar niet in het noorden... Wat is er in godsnaam aan de hand met onze natuur!?
Nee, ik snak verdorie naar een goede herfst. Met een beetje mazzel wordt dit jaar de Akelige Tocht ook nog gereden. Ben benieuwd wie er als eerste zal eindigen in Leiden. Het is toch een beetje de nieuwe volkssport geworden, steeds meer mensen raken er door geboeid.
Met al een miljoen depressieve Nederlanders op de teller stevenen we zo rap af op een joods/christelijk/zwaarmoedige traditie. Tenminste, dat hoop ik. Maar goed, waar maak ik me druk om: het goede weer komt er aan. Dit is namelijk hèt seizoen van de zwartkijkers, ons seizoen.
Volgens de googles is "een goede herfst" echter het minst gewenste jaargetijde. Zelfs "een goede lente" scoort meer. Ik vind dat ergerlijk. Alsof de herfst alleen maar nat en guur is. Alsof alleen uitschieters op de barometer (naar onder of boven) een seizoen kunnen maken. Wij zwartkijkers weten beter!
Het is namelijk niet zo heel erg geheim dat de meeste, zoniet alle goede muziek in de herfst wordt gemaakt. En gewaardeerd. Daar heb ik vooral zin in. Oude nostalgisch muziek of nieuwe nostalgische muziek, maakt niet uit. Of zo'n typische Nirvana/Alice In Chains/Sonic Youth bui. Muziek die ze toen, daar, op piekuur altijd draaiden. Of muziek die we met zijn tweetjes luisterden. Nu kan het weer. Mijn gevoel staat vol open.

Bij het opruimen vanmorgen vond ik een cassette tape die John was vergeten. Bleek een opname van zijn oude thrashmetalbandje John & his Cryptic Slaughterers te zijn. Hij draagt het in de herfst altijd bij zich, dus die zal morgen wel weer op de stoep staan.

audio:
John and his Cryptic Slaughterers - Code of the Beast

Talking John

Vandaag weer eens visite van John uit Breda gehad. God, man, wat een vent. Ik ken hem nu ongeveer een half jaar, maar wat een gast! Godskolere. En maar praten hè. Lullen als brugmansia. Met z'n hoofd. En dat haar. Nee serieus, dat geouwehoer deugt wel... maar het is op het randje.
Goed, op een gegeven moment viel die even stil, dus ik hem vertellen dat ik een blog heb enzo en dattie niet constant bij Vretende Zebra hoeft te hangen, maar dat pikt ie niet op! Nee, dan gaattie met z'n shagbek weer zitten ouwehoeren over.. nou ja, je kent het wel. Van die solide praat. Over de politiek in Liliput-Blefescu, het kapsel van Jan van Halst, de nieuwste film van Mel Gibson en verder natuurlijk de voortgang van alles en iedereen.
Enfin, dan istie weer weg en dan zit ik met de rotzooi. In mijn hoofd, dan he... Ik bedoel, wat moet ik met dat alles en iedereen. Het is ook zo als je het er niet over hebt, denk ik dan. Je kan het ook gewoon verzwijgen, die waarheid. Nou ja, zo is John dus niet. John stampt rustig drie, vier, vijf MB aan vrij opvraagbare informatie door zijn shagjes.
Ach, uiteindelijk wordt ie er ook rustiger van, zo is het dan ook wel weer. Met z'n dikke reet.

De volgende Piepketrack heb ik geschreven toen mijn rechteroogbal vastgezogen zat aan de stofzuiger. Ik zweer je dat ik licht zag aan het eind van die slurf.

audio: Talking John

Piepke van der Sterren?

Wie ik ben is wie ik wil zijn. Ik ben het kind van Femke Halsema en Dick Berlijn, twee mensen die ik zeer bewonder. Jammer dat ze elkaar nooit hebben gevonden aan het eind van een jaren '60 film.
Toch ben ik er: hun liefdesbaby. Voor mijn beide geestelijk ouders heb ik een lied geschreven. Ik hoop dat ze een keer langskomen, zodat ze kunnen lezen dat zij en niemand anders de grootste stijl-iconen van deze tijd zijn.


audio: FemFem-remix
audio: Ode aan Dick Berlijn

Steriele ruimte.

De leesmap is helaas nog niet bezorgd, maar de audio zit weer in de lift. Dr. van der Sterren komt u zo ophalen.


audio: pinoFM