Strange Attractor

Om een uur of zes uur word ik wakker van gemorrel aan mijn deur. Ik heb eigenlijk niet zoveel ervaring met inbrekers, niet bij mij thuis tenminste, dus ik twijfel nog een beetje over wat ik moet doen. Jehova’s Getuigen ken ik dan weer wel, die weet ik meestal wel weg te jagen. Dus ik schuifel mijn gangetje in en roep zo zeikerig mogelijk "Hallo! Moet je iets ofzo?" Vervolgens schrik ik wakker van mijn eigen stem.
Rond zeven uur wordt er weer aan mijn deur gerammeld, dit keer met meer overtuiging. In de sprint naar mijn voordeur weet ik nog net een poot van mijn houten stoel af te breken en sta de onverlaten onverschrokken op te wachten in de gang. Met een schreeuw en een hels kabaal schoppen ze mijn deur in. De splinters vliegen me om de oren. Toch schrikken ze van mijn heldhaftige houding en mijn opgeheven stoelpoot. Mijn mond valt echter open van verbazing als ik in een van de draaideurcriminelen een vriendje uit de brugklas herken. Onzekerheid maakt zich van me meester: op zijn hyves had hij toch een dikke kop gekregen? Deze scene strekt zich nog wat uit tot ik, wederom te vroeg, wakker word in mijn bed.

Vermoeidheid en slaaptekort hebben weer eens een zombie van me gemaakt. De werkdag sleept zich voort, maar het is ondertussen zo weer vijf uur. Behalve mezelf wat nuttig gemaakt te hebben voor onze samenleving en wat voedsel geregeld, betaald en naar binnen geschranst te hebben, dacht ik maar één gedachte: waarom duurt een dag eigenlijk zo kort?

Vraag het Edward Lorenz eens, een wiskundige, een meteoroloog en een hele professor. Het is de ontdekker van The Butterfly effect, maar dat terzijde. Ooit vond ik in iemands boekenkast een boek met de intrigerende titel 'Chaos'. Nou was het helaas iets wetenschappelijks, dus ik heb het nooit uit kunnen lezen. Een passage die me echter altijd nog door het hoofd spookt, gaat dus over die Lorenz. In zijn zoektocht naar een echt belangrijke ontdekking (dat zijn pas zoektochten) experimenteerde hij een poosje met dagen van 26 uur. Nou gaf ik al aan dat het een best wel intelligente vent is, dus na een poosje kwam hij er achter dat dat toch niet zo prettig werkte; zo in een 24-uurs wereld. Aangezien iedere gek hem dat wel vantevoren had kunnen vertellen heb ik dus een immens respect voor die man. Dat soort experimenten haal ik zelf namelijk ook wel eens uit. Van die dubbeldom=slim probeersels. Maar toch... Ik weet zeker dat als het straks bedtijd is ik eigenlijk nog exact twee uur op zou willen blijven. Die twee uurtjes die ik dan morgenochtend weer tekort ga komen.

Vroeger voelde dat toch anders aan. Een week duurde een maand en de zomervakantie duurde een jaar. Ik weet nog goed dat toen klas zes (groep acht) begon, alle meisjes enorm gegroeid waren. De wereld werd met de dag groter.

En daarna. Van de bovenbouw naar de onderbouw. De tijd schoot nog steeds niet op nu ik in de brugklas zat. Iedere lesuur, hoewel minder dan een uur, was een avontuur. Zo ook op één van de langste dagen van mijn leven.

’s Ochtends gym, daarna Frans, daarna Engels. Pauze. Wiskunde, biologie. Grooote pauze. Tekenen. Dit duurde uiteraard veel langer dan het klinkt, maar met die korte dagen van tegenwoordig heb ik haast gekregen.
Na school ben ik met mijn moeder de stad in gegaan om schoenen te kopen. Van die bruine, met gaatjes. Ze waren wel honderd gulden. Dat is vijftig gulden per schoen, dacht ik steeds. Maar toen was ik ook nog erg wiskundig...
’s Avonds Klein Vester, een schoolfuif. Daar heb ik leren dansen, of in ieder geval mijn eerste pasjes geprobeerd. Met die bruine gaatjesschoenen. Pogoën kende ik nog niet, maar schuifelen deden we toen al wel.

En aan het eind van de avond had ik opeens verkering. Met hoe-heet-ze-ook-alweer. Die blonde. Kom op, ik heb er jáááren mee staan schuifelen... Heb 's nachts nog een eeuwigheid aan haar gezicht gedacht. Ze deed aan hockey. Vlinders in mijn buik. Hadden we niet allebei een beugel? Euhh, verrek... Het komt opeens allemaal weer boven...

SOPHIE! IK MIS JE!

Drugsercise

Uitgaanstip: Als het even kan zet ik mijn biertje aan de kant, vóórdat ik tegen de vlakte ga.

We leven in een spannende tijd, lieve mensen. Het einde van een tijdperk komt in zicht. Over een dikke vier maanden is het namelijk verboden om nog een sigaretje op te steken, juist dáár waar het gezellig is. In een restaurant bijvoorbeeld, of in de kroeg. Nou kan het best zijn dat er ergens nog een kok is die een gemenere Wiener schnitzel klaarmaakt dan ik, dus een eetgelegenheid met een goed terras zal ik in de zomermaanden nog wel bezoeken. De kroeg zeg ik echter vaarwel. En net nu ik er weer een beetje zin in begon te krijgen; helaas voor mij. Maar ik ga er nog wel even van genieten, nu het nog kan.

Ik las laatst al dat de verkoop van paddo's met 20% was gestegen in verband met het aanstaande verbod. Nou, mijn nicotineverbruik is dus met een pakje sigaretten per dag gestegen. En mijn alcholgebruik met minstens een sixpack bier. Het overkwam me laatst namelijk dat ik halverwege de nacht verscheidene malen onderuit ging ten gevolge van conditiegebrek. En dat moet maar niet, vind ik. Dus ik ben in training.

Oftewel... 's Ochtends na mijn vierde of vijfde peukje ga ik altijd een uurtje joggen. Of langer als ik tijdens mijn tripje niet de rest van het pakje Gauloises weet weg te werken. Tijdens mijn werk doe ik het rustig aan, qua beweging of drugs, maar probeer me toch aan een minimum van 20 shagjes en twaalf koppen koffie te houden. Na mijn betaalde werk begint het echte werk. CD-tje van Metallica in de speler en dan ongeveer anderhalf uur jongleren met mijn verzwaarde ballen (ik heb verzwaarde ballen). Daarbij werk ik, naast mijn dagelijkse alcoholconsumptie, dus een stuk of tien blikken bier weg. Wat ook leuk is: de ballen hoog houden en ondertussen twee sigaretten tegelijk wegpaffen zonder mijn (verzwaarde) ballen te laten vallen. En dat alles zodat ik het eindelijk weer eens een keertje tot een uur of zeven in de ochtend kan volhouden in de disco. Want dáár gaat het me om. Completely pissed, met een biertje in de ene en een baco in de andere hand, een joint in de kanis... dansen! Dansen tot ik erbij neerval. Dansen op techno of drum 'n bass. Dansen op hardcore (wilnevâhdaai..) of speedcore of voor mijn part punk of ska. Dansen op snoeiharde disco. Maakt mij het uit, als het maar beukt. En zo, op een zeer ontvlambare wolk van nicotine en alcohol, wegzweven... Denken dat ik vlieg, terwijl de dansvloer mijn bedwelmde hoofd tegemoet raast.

"Maar Piepke," zal de oplettende lezer ongetwijfeld roepen, "waarom neem je niet effe een lekker lijntje pep? Of een beetje Colombiaans marcheerpoeder?"
Welnu... dat is mij te fris. Te helder, te kwiek, oftewel niet gortig genoeg. De kroeg moet nu eenmaal zwart, vies en ranzig zijn. Het moet stinken naar zweet en dat moet dan weer gecamoufleerd worden met sigarettencarbonitraatglycerinebenzeendingsel in de morgenochtend te vergeten droom. Tot het licht aan gaat, over een maand of vier. En dat is niet eens een grap. GODVERDOMME.

Hé stuffkikker...(knipoog)

Trouwe lezers van dit weblog hadden al een donkerbruin vermoeden na mijn tienduizendste blog van afgelopen zaterdag. Nu de rest van de wereld het inmiddels ook weet mag het zonder omwegen gezegd worden: Joran van der S. is een enorme blower. Zo kwam het dus dat ik eenvoudig met Joran kon aanpappen. Ja, wat dachten jullie dan? Ik heb simpelweg aannemelijk gemaakt dat ik wel eens een hele grote wietkweker zou kunnen zijn en dan moet je net van der S. hebben. "Goed spul, Piepke! En dat verhandel jij voor één euro per gram?"
Maar goed, na een paar hijsen van de super A++ kwaliteitswiet (die ik zelf natuurlijk zonder problemen wegpaf) kwam er helaas geen zinnig woord meer uit die jongen. Wat wil je, het is geen waarheidsserum ofzo... Nee, kwam ie weer met een verhaal dat ie al jaren contact onderhield met Mohammed B. en Folkert van der G. Want inmiddels had ik ook aannemelijk gemaakt dat ik een internationale terrorist ben, nauwe banden met Afghanistan en Colombia enzo. Dus wat doet zo'n kneiterstonede jongen in aanwezigheid van een topcrimineel dan: liegen, liegen, liegen. Dat ie misschien ook nog wel veertien bejaarden in de zee had gedumpt, bijvoorbeeld. Met behulp van een vriend die een onderzeëer had. En dat allemaal in opdracht van de intergalactische warlord Xenu. Gewoon proberen waar ik onder de indruk van zou raken. En dan had ie alleen nog maar geblowd! Stel je voor dat ie kokajina had gebruikt, wat zou er dan voor wartaal uitkomen?
Nou ja, ik vond hem maar zozo, die Joran. Patserpubertje. Uiteindelijk heb ik iets heel anders met mijn zaterdag gedaan, dus in feite is het allemaal niet echt gebeurd. Of lieg ik nou over het feit dat ik de waarheid sprak? Of spreek ik toch de waarheid dat ik loog?

Groundhog Day deel 10000

Voor de tienduizendste keer word ik wakker vandaag. Exact. Laten we zeggen dat ik op 2 februari 2008 al minstens 7000 keer hier een stukkie heb geplaatst. En hoe hard ik ook op opslaan klik, de volgende dag is het verdwenen. Nou ja, het wordt nooit de volgende dag. De teller blijft op 2 februari staan. Net als in de film; weer een schaduw. Zoals Vretende Zebra al eens terecht opmerkte: dat is tijdreizen, maar dan in de breedte.
Jaja, vertel mij niks over vandaag. Ik ken deze dag door en door. Weet zelfs wat iedereen doet vandaag. Joran van der Sloot? Man, daar heb ik al ontelbare malen mee gesproken vandaag. Hij schijnt bepaalde mannen van een bepaalde leeftijd nogal interessant te vinden. Oftewel, geen probleem om daarmee aan te pappen. Vooral niet als je ontelbaar veel kansen krijgt om het overnieuw te doen. Ik weet dus precies wat ie morgen zegt in de uitzending van Peterr de Vries. Heb het hier al zo vaak neergezet, maar... het wordt nooit 3 februari.
Ook staat er een nogal dramatische gebeurtenis op stapel vanavond in huize kroonprins, zodra ik Lex vertel wat Max vanmiddag heeft uitgespookt. En dat op hun zesde trouwdag! Nou ja, misschien sla ik dat maar een keertje over.

Ben vandaag dit keer toch wel met goede zin uit mijn holletje gekropen. Misschien heb ik een schaduw, misschien niet. Ik pluk de ruimte tussen zonsopgang en ondergang. En bak er maar weer een vandaagtaart van. Het ziet er naar uit dat ik hem helemaal moet opeten, vóór ik verder kan met mijn leven.

Groundhog Day deel 4631

Voor de weetniethoeveelste keer enthousiast gereageerd op een linktip (via MSN). Ene Richie Jackson, een skater die alleen maar nieuwe dingen doet, allemaal in een oud jasje. Letterlijk en figuurlijk.

Het zal je maar overkomen!

Groundhog Day deel 2263

Groundhog Day. Phil de bosmarmot komt uit zijn hol en danst op de tonen van Vindingrijk2, a song by Piepke van der Sterren.

x

Groundhog Day deel 894

Voor de hoeveelste keer wordt ik vandaag wakker? Laten we zeggen: de zevenhonderdste. Lekker rond getal. Zoals iedere periode tussen zonsopgang en zonsondergang wel een dag van de zus of dag van de zo is, zo is 2 februari de dag van altijd. Het moge duidelijk zijn dat ik keihard geïnspireerd ben geraakt door de film Goundhog Day.
In het kort: reporter Phil Conners wordt keer op keer wakker in hetzelfde stadje, Punxatawney, en altijd is het 2 februari oftewel Groundhog Day. Op die dag komt namelijk de bosmarmot uit zijn holletje gekropen om te zien of hij die dag een schaduw heeft. Heeft hij die niet, is de winter binnenkort afgelopen. Heeft hij die wel, dan kan het nog even duren. En dat is de precies wat Phil...

... ach, laten we hem Piepke noemen. Waarom typ ik dit eigenlijk weer? Wat probeer ik wederom te begrijpen?