In Marmer

Tedere herinneringen tijdens deze nerveuze kerst in Friesland. Hoe lang ken ik hem, het fenomeen, nou eigenlijk? Vijf jaar? Zes? Wat mij betreft mijn hele leven al en langer. Een soort van piepen in je oor dat nooit meer weggaat.

Leeuwarden, aan het begin van deze eeuw, was namelijk vol van wonderen en ik ben blij dat ik er bij was. Geen blog, geen mp3, geen gedicht of tekening die dat kan uitdrukken. Ik was daar en probeer er verder niet te lang bij stil te staan. Wat het ook was.

Ach, zo als ik hem zag en zijn aura (blauw, I kid you not), de gekte die door alles heen een zuivere aria zong, het leek allemaal zo juist. Alles, toen, nu, verleden, werd geschreven in letters die dansten voor mijn ogen en het voelde zo goed!
Eindelijk was de zoektocht voorbij, de waarheid openbaard. Ik hoefde niet meer te presteren of te overheersen. Mijn energie zou eenvoudigweg prevaleren!

Dus, terwijl ik hem op een surfplank de sterren zag opjagen, wist ik dat ik er nooit meer iets zinnigs over zou kunnen zeggen. En heb dat ook nooit kunnen doen. Case closed.

Inmiddels zijn we vijf jaar verder. Als u hier meer over wilt weten, dan raad ik u aan eenzelfde reis te ondernemen. Zoek naar een grote marmeren muur aan het einde van het heelal en de vlijtig doorhakkende engelen zullen u met de juiste ogen toerusten. Het staat er allemaal nog.

Akashic Records
entrycode :10032003
wachtwoord:vander***

Thee plus

Och heden, die onvermijdelijke donkere dagen voor kerst. Ik type dit overigens met een brandende zon in mijn nek, dus er moet iets goed gegaan zijn. Want, namelijk, die donkere dagen zijn natuurlijk één lange aansporing om het licht binnen te nodigen. Om kleur geven aan ons sombere gemoed. Of eerder: de primitieve angst dat de dagen steeds korter worden tot er geheel geen zonlicht meer overblijft - en wie weet voor hoe lang?
Dus ik heb de kerstboom inmiddels opgetuigd met witte, blauwe, en viaroote kerstballen. Enkele engeltjes daartussen, piekje erop en een elektrisch verlicht kerststalletje eronder. Verder natuurlijk overal allerlei kerstverlichting en slingers voor de aanstaande verjaardag van Jezus en veel, zelfs overdreven veel, hulst.
Hulst, zoals iedereen weet, draagt de sluimerende krachten van de natuur in zich. Want hulst heeft, namelijk, "de kracht om groen te blijven in de duistere periode van het jaar en schenkt aan ons diezelfde energie." Mijn thee was er in ieder geval wat groenig van geworden.
Aangezien Piepke waarschijnlijk tot 2008 onaanspreekbaar zal blijven, dacht ik gisteravond ook maar eens een experimentje uit te voeren. Hulstthee, wat zou er kunnen gebeuren?
Nu is hulstthee in Zuid-Amerika (Yerba Mate) een vrij gangbaar drankje, vergelijkbaar met koffie of thee. Maar dan met extra vitaminen en de cafeïnekick is ook wat milder. Tevens kan er een lichte euforie verwacht worden. Kwestie van enkele bladeren fijn snijden, even weken en koken en een lepeltje honing voor de smaak.
In Nederland groeit er echter een ander soort hulst, ik zou haast zeggen 'gewone hulst' of 'echte kersthulst', dus ik anticipeerde al een licht Keltische variant op de Argentijnse goeiemoggel. Wat in eerste instantie inhield dat ik er niet erg wakker van werd.
Bijna kreeg ik spijt van het drinken van een pre-kerstborreltje, tot ik in de gaten kreeg dat ik alleen maar chocolademelk had gedronken. Oftewel, ik werd sloom en stoned van de groene thee. Heel erg stoned.
Na een dikke anderhalf uur, of zoals Piepke zou schrijven: T+1.30, viel ik zelfs even in slaap. Ik werd wakker met een lichte jeuk (T+3.0.)
Deze jeuk begon zich vervolgens te verspreiden over mijn hele lichaam om uiteindelijk te veranderen in speldenprikjespijn. De gedachte zelf in een hulstblad te veranderen nestelde zich oncomfortabel in mijn geest. Beter had ik niet in de spiegel gekeken.

T+5.0.

Okay, folklore komt altijd ergens vandaan. En bovennatuurlijke folklore vindt zijn oorsprong vrijwel altijd in het gebruik van een apart dieet. Dus... De hulk? Hulst. The Grinch that stole christmas? Hulst. De welbekende groene mannetjes van de rode planeet? Trollen? Shrek? Hulst, hulst, hulst. En nu ook John uit Breda (ik.) De dader achter deze fantasievolle misverstanden is aldus ontmaskerd: mr. Green in de bibliotheek met een kop gloeiend hete thee.

Inmiddels is het T+15 en de kleur van mijn huid is weer wat bijgetrokken. Ik vraag me zelfs af of die groene gloed in mijn huiskamer, veroorzaakt door de overheersend GROENE KERSTVERLICHTING, er misschien iets mee te maken had. Dit was in ieder geval de langste nacht van mijn leven, of althans van 2007... Maar ik heb het redelijk doorstaan.
We gaan weer lengen. Lekker hoor.

Lommerrijk

Wooqp

*
*
*

*
*

Link?

Of ik aan boord van een ruimteschip vol aliens zou stappen? Nu meteen? Tja. Nou. Poeh. Alleen als het een goeie is...
Vervolgens rijst natuurlijk de vraag wat nou precies een goed ruimteschip is. Het lijkt me in ieder geval niks om de rest van mijn leven ergens in het Delta kwadrant tussen twee uitgedoofde sterren in een Human Containment Chamber (HCC) wat naar de zwarte leegte te staren. Oftewel, ik wil graag een redelijk behouden vaart en een enigszins interessant reisdoel. En eigenlijk wil ik ook wel weer terugkeren voordat ik bejaard ben. Warpdrive is dus een vereiste. Oh, de verhalen die ik zou vertellen...
Hoewel ik nog steeds het beeld voor ogen heb van een blikken gevaarte bestuurd door groene mannetjes met voelsprieten op hun hoofd, weet ik natuurlijk beter dan dat. Ruimteschepen bestaan, maar ze zijn erg klein. Zo klein, dat mijn ego er niet eens in past. Om toch aan boord te kunnen stappen zal dus vooral mijn ego (erg groot orgaan) behandeld moeten worden. Met chemicaliën uiteraard. Dit is overigens een zeer eenvoudig scheikundig proces: men consumeert en men vliegt. Zelfs van een eenvoudig jointje kan ik mijlenver weg raken. Maar dan hebben we het ook over een eenvoudig jointje...
Om echt die reis naar de sterren te kunnen ondernemen zijn wat heftigere middelen nodig. Nou ja, ik kan ze wel allemaal opnoemen, maar daarmee schiet ik nog geen meter de lucht in. Het is toch echt een kwestie van doen, met alle ongemakken die erbij horen. En sommige zijn zelfs ronduit gevaarlijk. Ik moet zeggen, één keer in de HCC is wel genoeg. Hoewel ik het helaas al meerdere malen heb meegemaakt.
Nee, ergens wil ik nog vasthouden aan het romantische ideaal: op een echt piratenschip doorzeilen tot de rand van de wereld. En vanaf daar alle zeilen bijzetten. Draken en monsters wil ik zien, als het even kan. De maan bestaat volledig uit kaas!
Dus niet die asgrauwe constatering dat alles energie is. Dat altijd nu is, dat overal hier is en dat ik alles ben. Dat zuigt nog erger dan een zwart gat.

Was het een reclame, een film? Ik weet het niet meer. In ieder geval stapte ik de Mitra uit met een fles Bacardi in mijn rugzak. Nu ik er weer over nadenk was het trouwens een boek dat mij inspireerde. De hoofdpersoon en zijn sidekick Monday stonden voor de dichte mist die ergens in Zuid-Londen was opgetrokken. Daarachter lonkten de nieuwe werelden. En ook al was Gentle niet van plan om daar nog een keer heen te gaan, de drank maakte hem loom en zorgeloos. Hij nam nog een flinke teug en begon te lopen...

Drie borrels later loop ik ergens in Noord-Leeuwarden. Het regent hard en het waait nog harder... Nu, denk ik. Kom nu maar op met je ruimteschip. Ik ben er helemaal klaar voor. Maar er komt weinig. Zelfs geen superstorm. Behalve natuurlijk heimwee naar het jaar 2364 waarin dat en nog veel meer mogelijk zal zijn.
Ondertussen is het blokje rond. Ik sta weer voor mijn voordeur en staar naar het pakketje met mijn naam er op. Bezorgd door de Zaagmans bv: ook voor al uw internationale leveringen. Het is me wat.

Het zal ongeveer acht weken geleden zijn dat mij het gerucht ter ore kwam dat de opvolger van de paddo al klaar stond. Ja ja, dacht ik. Die kennen we al van Formula 51. Maar goed, via mijn werk voor www.verslavingsz.org heb ik zo mijn ingangen bij het Trimbos Instituut. Na een korte mailwisseling met mijn contactpersoon aldaar bleek er inderdaad iets op de plank te liggen bij de Zaagmans bv: voor als u iets echt snel wilt verschepen.
Hoewel de komende tijd het gewone psychedelische publiek zoet gehouden wordt met ayahuasca en eventueel de zoveelste 2ctb4-1a3pp5t variant, scheen men daar iets nieuws - iets totaal nieuws - te hebben. En ik mocht, als ik echt wou, voor proefkonijn spelen. Ok. Prima. Kom maar op.

Inmiddels staat alles uitgepakt voor mijn neus. Gewoon naast mijn toetsenbord. Drie potjes met blauw poeder, een flesje met een doorzichtige vloeistof, drie stripjes met ieder 23 pillen en een klein waterpijpje. Briefje erbij of ik mijn bevindingen naar de Zaagmans bv wil sturen.
Nou ja, goed. Ondertussen schijt ik dus bagger. Want waar brengt dit goedje me naar toe? Dichter bij mezelf, of voorbij de sterren? Of is dat hetzelfde?

Enfin. Bottoms up!

Heethoofd

Ik - ...anders gaan we samen even naar boven?
Duivel - nee, dank je.
Ik - ... of even samen naar de wc?
Duivel - nee, ik moet dat niet...
Ik - ah.. lekker joh.
Duivel - nee.
Ik - borreltje?
Duivel - ja, dat ken wel effe.

Hak-hak-stamp-schuif-hak-stamp-schuif

Ik - lijntje?
Duivel - nee, dank je
Ik - waarom niet?
Duivel - ik moet dat niet...

Hak-hak-schuif-schuif

Ik - nog een lijntje?
Duivel - ah ja joh.. op één been kun je niet staan, toch?

Kut, nu hebben we koorts. Duivel loopt inmiddels rood aan, terwijl John en Mike inmiddels ook in de cirkel zijn gestapt. Om de koorts te bestrijden snuiven we nog meer van het ambitievolle poeder. Het helpt erg weinig.
We houden elkaars handen vast en stampen en schuiven langzaam rond de tafel. Links-links-rechts-links-rechts. Ambitie stoomt via ons bloed door onze huid en verrijkt de lucht rondom ons tot een broeierige atmosfeer. Onze hersenen knetteren wanhopig: waar blijven de analyses?

Mike - Marco van Basten!
John - ha!
Ik - vrouwen!
Duivel - praat me d’r niet van...
Mike - bier.
Ik - boeren!
John - iemand nog wat?
Duivel - gaan jullie maar eerst.
Mike - waarom?
Duivel - ik wil laatst.
Ik - eigenlijk wil ik ook wel laatst...
John - scherpe analyse, Piepke.

De cirkel wordt verbroken. Iedereen verlaat mijn huis met een beetje succespoeder en een plan: seks of masturbatie. Persoonlijk ga ik het liefst zo snel mogelijk slapen.