Skaterdater

Bij Coolstore in Zwolle kocht ik mijn eerste polyurethaan wielen: Sims van wel 65 millimeter. Ik weet het nog goed. Mijn eerste pro-deck was een Reese Simpson van Schmitt Stix, wat zo ongeveer de introductie was van de kicknose. Het staat me bij als de dag van gisteren...
Wat mij echter totaal verraste, is dat een skatefilm ooit een Gouden Palm (beste korte film) heeft gewonnen op het filmfestival in Cannes. En genomineerd was voor een Oscar. Waarom wist ik dat niet? Ik geloof er dan ook niks van. Oordeelt u zelf:

Heksengram

Stervende duiven achter ieder raam. Ontzet loop ik langs de aanleunwoningen van de bejaardenflat. Vrijwel allemaal staren ze naar buiten, maar ik heb niet het idee dat ze me zien. Sommigen staren via het raam in het verleden, anderen hallucineren wat suffig. En natuurlijk zijn het allemaal vrouwen. Zul je net zien. Om de een of andere reden schijt ik in mijn broek voor oude, gerimpelde vrouwtjes; ik vind die scharrelende grijskuiven doodeng...
In het laatste huis zit er één die me recht aankijkt. Ze lijkt me zelfs te herkennen en steekt haar hand op. Ik zwaai maar terug. Uit naam van de misplaatste zoon. Helaas zit hij momenteel aan de andere kant van de stad te zwoegen op een auto die vóór vier uur klaar moet zijn, zodat ook die klant tevreden zal zijn. En zodat hij dus brood op de plank krijgt voor zijn kinderen. Kleinkinderen van die muizige duivel die mij zo indringend aankijkt... en ik neem aan dat hij nu zou zwaaien.
Enfin, ik probeer dat verhaal te verwerken in het korte handgebaar dat ik maak... maar het gaat mis. De heks wenkt mij. Ik moet binnen komen en koekjes eten en tv kijken, wenkt ze. Dat gaat niet lukken, wenk ik, de tijd dringt en de klok stopt voor niemand. Toch staat ze zelfs op om het raam open te doen, wat het erg moeilijk maakt om door te lopen. Waarschijnlijk moet ik nu gaan uitleggen dat ik niet ben wie ik ben. Op het moment dat ze haar hoofd uit het raam steekt sta ik even heel raar te kijken. Ik knipper met mijn ogen en zie het nu pas. Mijn god, het is John! Op de achtergrond zie ik het lachende gezicht van Mike uit Breda, zijn broer. Ik trek dit echter niet. Dit is te raar.

Thuis plof ik uitgeput neer op mijn bureaustoel. Ik heb de hele weg naar huis gerend. Nog voor dat ik de computer aan kan zetten zie ik in de reflectie van het beeldscherm iets waar ik al een poosje voor vreesde: een zombie. Gehurkt zit hij in een hoekje van de kamer. Nu ruik ik hem ook. Getverdemme.
'Het ding' lijkt echter niets te zien, maar reageert wel op mijn stem. Dus ik besluit hem te laten zitten. Hij is zo te zien niet erg gevaarlijk en misschien gaat ie vanzelf wel weg. Maar de volgende ochtend zit hij er nog. En als ik 's avonds uit mijn werk kom nog steeds! De zombie blijft vervolgens een hele week in mijn huis kamperen.
Op dit punt begin ik me toch af te vragen of hij geen honger heeft. Van de films weet ik dat zombies hersenen eten, dus ik haal een dozijn frikadellen bij de snackbar. Voor de hond, zeg ik er maar bij. En voor mij zelf een paar lihanboutjes, een kipcorn met majo, twee viandellen, een berenhap met pindasaus, een broodje shoarma en twee goulashkroketten. En een pakje shag en een paar blikjes Heineken. En ohja, heeft u nog wat van dat heksengram?

Droge keel in de tunnel

Als kind heb ik van alles gegeten, zelfs modder. Dat is dan ook het eerste waar ik aan denk als ik de lepel-met-kop naar binnen schuif. Een zanderige textuur dus, in ieder geval niet iets dat ik niet aankan. De hele klont glijdt in een keer naar beneden. Daarna nog maar een lepel. Net als de eerste spoel ik deze weg met water. Het smaakt een beetje naar euh... Tja, daar zeg ik me wat. Waar smaakt nootmuskaat eigenlijk naar?
De keuken is er net zo één als in de serie Zeg 'ns Aaaaaaaa. Ieder moment kan Koos om het hoekje komen vragen hoe het staat met de sucadelappies. Overal blauw geblokte theedoeken en een oven met 2 functies: verhitten en blinken. Voornamelijk heel erg blauw blinken. Een wollig soort kou komt over mij. Zeg maar zonder jas naar buiten, maar dan wel met drie dikke truien aan. Een kou die overal lijkt te zijn, behalve bij mij. En andere lichtgevende plekken.
Terug naar mijn kamertje, dat gaat via een trap. Op de kermis heb je ze wel eens, van die ouderwetse lolbroekparcoursen. Dan heb je ook altijd zo'n loopbrug die van boven naar voren naar beneden naar achteren naar boven etcetera gaat. Dat is precies de trap die ik op moet. Alleen wordt de werking dit keer veroorzaakt door licht en donker. Iedere donkere hoek van deze licht wentelende trap zuigt mij aan als een zwart gat. Terwijl ik iedere keer dat ik in het licht wil komen een paar stappen extra moet zetten. Maar het lukt.
Vanaf de vloer kijk ik op naar het beeldscherm op mijn bureau. Hoewel de computer niet meer compatibel is met wat voor systeem dan ook heeft hij nog nut: er zit een schaakprogramma op. Bij wijze van TV heb ik het programma zo ingesteld dat het tegen zichzelf schaakt. Bovendien heb ik het aantal stukken gereduceerd tot 1 per persoon. Allebei een koning. Gevaarlijk stuiven ze op elkaar af, om op het laatste moment toch maar even naar links te gaan. Nóóit naar achteren; het blijft toch oppositiespel. De computer heeft er ondanks zijn terminale tekortkomingen zin in. Zelfs remise door herhaling van zetten wordt vermeden door soms een mindere zet te doen. Voor mij?
Ik lig op de grond en kan er niet over uit of het tapijt nou warm of koud is. De sfeer is ook niet helemaal aards. Meer een ambiance zoals je op een ruimtestation zou verwachten. Ergens gedurende deze overpeinzing maak ik nog een tocht naar de keuken en terug via de kermistunnel. Vier lepels in totaal. Ook drink ik een paar glazen rode wijn, maar dat gaat wat langs me heen. Verder schrijf ik natuurlijk het ene lucide gedicht na het andere.
Voor het eerst deze avond kijk ik op de klok en het is precies tien jaar geleden. Ah, vandaar. Ik herinner me van nootmuskaat wel veel te felle lampen, maar nu ik het plotseling overnieuw beleef is het toch nog best wel een aparte trip. Ik ga denk ik maar weer even in de keuken zitten: ik heb genoeg nootmuskaat gegeten voor wel vijf kilo sucadelappen! Terwijl ik glimlachend de tunnel in stap druk ik op BERICHT PUBLICEREN.

Mislukt.

Er hangt zwaar weer in de tunnel, het lukt me nauwelijks om beneden te komen. In de keuken heeft Mien een enorme schaal sucadelappen klaargezet. Aan mijn handen en broek kleeft opeens opgedroogde verf. Het scenario wordt me duidelijk: ik dien deze schotel op te eten en wel zonder nootmuskaat. Daarna zal ik met een dobbelsteen achtereenvolgens een drie, een vier en een één moeten gooien. Alleen dan zal ik weer vrij zijn. Lukt mij dit niet, dan gaat alles weer overnieuw. Inclusief kermistunnel. Iedere keer zal de aanzuigingskracht van het duister groter en groter worden en als ik pech heb dan zal ik voor eeuwig in het verleden onder een plint van de trap zitten.
Hoewel dit vooruitzicht mij ook de angst om het hart jaagt, maan ik de geachte lezer toch tot kalmte. Ik geloof dat ik onder het juiste gesternte geboren met de juiste eetlust om deze klus te klaren. En anders bel ik Jopie wel.
Laat dit overigens een waarschuwing zijn voor een ieder die nootmuskaat wil proberen. Ofschoon de trip enorm tegenvalt (een droge keel en het idee dat je misschien niet nuchter bent), kunnen de effecten op langere termijn overweldigend zijn. Momenteel beleef ik een zeer krachtige flashback met intense open-eye-visuals. Het liefst zou ik nu naar het toilet gaan, maar die voorziening heb ik nog niet in de trip kunnen integreren. Voorlopig is het ondergetekende versus een grote stapel anoniem rundvlees.
Dus nu ik hier toch weer zit wil ik het nog wel eens een keertje zeggen:

"Doe het niet! Doe het niet!"

Sint Ab

Wintertijd, zomertijd, herfsttijd, hoe zat het ook alweer met die klok? Fuck it. Laat ik de klok vandaag eens 102 jaar en zes weken terugzetten. Waarom niet? Het is de nieuwe hype. Ondertussen neem ik u mee naar het land van klokken en chocola, oftewel Zwitserland.

Ontmoet Jean Lanfray. Arbeider en levensgenieter. Tijdens lunchtijd, 28 augustus 1905, besluit deze kloeke werker en trots gezinshoofd om het er eens flink van te nemen. Lanfray is dorstig en bestelt vijf liter wijn, zes glazen cognac, koffie met brandewijn, twee crème de menthes en, vooruit, nog twee glaasjes absint. En ik zou het bijna vergeten: een sandwich. Ergens ging het een beetje fout met hem, want op de een of andere manier kwam hij boos en niet geheel nuchter thuis. Waar hij toch nog maar even een koffie met brandewijn nam om wat bij te komen. Enigszins weer relaxed vroeg hij zijn vrouw of ze zijn schoenen wilde poetsen. Zij weigerde dit. De bitch. Nou heb ik zelf ook een broertje dood aan recalcitrant gedrag, maar dat onze Jean zijn zwangere vrouw maar gelijk door het hoofd schoot, gaat zelfs mij te ver. Tja, een heel gedoe en veel kabaal natuurlijk. Twee bloedjes van kinderen die geschrokken de trap afkomen en met open mond het tafereel gadeslaan... vlak voordat zij ook de dood door loodvergiftiging vinden. Jean Lanfray schiet zich vervolgens door het hoofd, maar overleeft het. Kortom, een hoop trammelant en de zon was nog niet eens onder.

Jaja, dan krijg je een land wel in rep en roer. Zoveel mensen had je honderd jaar geleden nog niet, dus die waren kostbaar. Binnen no-time werd er een petitie gestart waarmee wel 82.000 handtekeningen werden opgehaald! Goed zo. Beetje jammer alleen dat het een petitie tegen absint was. Absint, het tehuis van de groene fee! Absint, waar je liters en liters van moet zuipen voordat de werkzame stof thujon je bijna aan het hallucineren krijgt. Absint dus, waar Jean twee glazen van had gedronken, was in dit geval schuldig aan het afschuwelijke familiedrama. Want waar kon het anders aan liggen? Weet u het? Weet ik het?

Dat het niet aan de alcohol lag moge duidelijk zijn. Dat staat uiteraard geheel en al buiten kijf. Zonder enige twijfel. Onmogelijk. Dus werd absint verboden in Zwitserland en vele landen, waaronder Nederland, volgden. Tot een paar jaar geleden Menno Boorsma uit Amsterdam deze wet met succes aanvocht. Absint was toch niet zo dodelijk als verwacht. De heksenjacht op de groene fee werd gestaakt in Nederland en enige tijd later, na bijna 100 jaar verbod, ook in Zwitserland. Eind goed al goed. Helaas is men er nooit achter gekomen hoe die brave Jean zo door het lint kon gaan.

Ik weet het wel. Denk ik. Ze hadden gewoon even moeten kijken wat er tussen die sandwich zat...

De volgende Piepketrack is geheel onder invloed van bloeddorstige middelen opgenomen en is niet geschikt voor toeristen.
Audio: I want to see your mother

Opkomende neerslag

Kutzooi en bonte verdoemenis. Piepzwart is mijn hart. We wisten het al - het is weer herfst... maar toch. Nu nog het inwerken en doorvoelen. Heimwee naar de zomer enzo. Want waar zijn toch die heerlijke dagen van apathie gebleven? Met uitgekookte hersenen in de zon lachen om domme grappen. Dronken luisteren naar stonerrock. Met de apen op stok en de kippen aan het spit. Ja, voorbij dus. Alsof ik inmiddels op het gras van de buren sta en jaloers naar mijn eigen gazonnetje staar. Logisch, overigens, want nu ik er van bovenaf op neerkijk zie ik des te duidelijker dat er nog best veel zand tussen de sprieten van de buren zit. Ach, waar groeien ze anders op? Dus nou ben ik de buren, ook al haat ik ze. Kan ik mooi mezèlf lastig vallen met huilmuziek.
Gelukkig wordt het steeds vroeger donker, aangezien ik ideeën heb die ik bij daglicht niet kan verdragen. Kom mij vooral niet tegen vóór de koffie! Nee, ik heb weer volledig het idee dat ik leef en kan daar toch zo van balen... Constant krijg ik de neiging om me uit te drukken in betekenisvolle songteksten. Om het naar mensen op te sturen: "Kijk! Hier staat het, mijn gevoel, mijn leven!" Heb zelfs een complete top-10 samengesteld van nummers waarop je prima kapot kunt gaan. Maar goed, de rukkers van Deezer zijn weer eens even uit de lucht, dus die kan ik hier gelukkig niet plaatsen. Bovendien heb ik die mistroostigheden uit de jaren '80 met een beetje Alanis en Bob Dylan dit weekend al grijs gedraaid. Of wat voor kleur het via internet ook wordt... Wat mij betreft poepzatbruin.

Sterrenwerf, buitenerf

Bij deze wil ik de geachte lezer wijzen op het bestaan van een mp3 widget in de rechterzijbalk. Hij bestaat. Het is een wonder.
Op de één of andere manier kick ik verschrikkelijk op dat soort embedded objects. Vooral de magie die er vanuit gaat. Ik bedoel, die code ziet er in mijn lekenogen echt niet zo ingewikkeld uit. Maar na kopiëren, plakken en klikken op het oranje knopje -bericht publiceren- staat er dan toch heel wat. En het kost niks. Wat dat betreft hulde voor de verdwenen site blogmusik.net. Ik had deze site al vrij lang in de favorieten staan, maar ergens is het stiekem verandered in Deezer.com. Maakt niet uit, maar de widgets van Deezer (die er in mijn ogen erg gelikt uitzien) spelen om mysterieuze redenen niks af. Althans, niet als je een enkel nummer selecteert. Playlists kan ik, zoals je ziet, gewoon overal plakken. Zelfs in berichten. Zelfs playlists van één nummer. Daarmee heb ik een groot probleem overwonnen!
Het nieuwe probleem is dat ik hem niet mooi genoeg vind voor berichten. En te groot ook. Bovendien kraakt ie. Soms. Maar dat doe ik ook.

Dus, voortaan zal ik nieuwe nummers gewoon weer met een PiepkeWidget introduceren (met die extrageile download optie van box.net) en gooi ik het daarna in de lijst van 'greatest hits of Piepke'. Dit keer heb ik 'Sterrenwerf' toegevoegd, met stip op één. Downloaden moet maar een keer bij Prindromat-jeweetwel-die-gast-die-mijn-muziek-jat. Iedereen die er meer dan vijf kopieën van maakt en illegaal verspreidt krijgt een kwartje.

Verder nog even voor de beeldvorming: na een lange dag hard werken op kantoor zal ik nu pasta gaan maken voor mijn vriendin en haar dochters. Met gefrituurde vleermuisjes, want daar zijn ze dol op.


update 0:05 uur: Hey!

Ideetje van John